Ιστορικός - Συγγραφέας

Eλληνική Εθνική Στρατηγική. Παρουσίαση Βιβλίου του επίτιμου Αρχηγού Στόλου Γρηγόρη Δεμέστιχα

Ημερομηνία: 
23/09/2013
Τόπος: 
Aἴθουσα Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἀμαρουσίου

μου «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων» που βρήκε την επιβεβαίωσή του στο βιβλίο του ολιγοφρενούς Νταβούτογλου.

Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα δεν έχει τον όγκο και τον φόρτο που έχει το βιβλίο του ματαιόδοξου Νταβούτογλου της Τουρκίας. Σε σχήμα μικρό και σε όγκο 207 σελίδων μαζί με τους χάρτες και την περιορισμένη βιβλιογραφία (για την αποφυγή της δοκησισοφίας) μας προσφέρει ένα εγχειρίδιο εθνικής αξιοπρέπειας, στο οποίο κυριαρχεί η Κοραϊκή αρχή: «Σοφόν το σαφές» αλλά για να γράψεις σε θέματα εθνικής στρατηγικής κάτι σαφές, πρέπει να ξέρεις τι λες.

Αλλά για να ξέρεις τι λέγεις, πρέπει να ξέρεις τι θέλεις και τι έχεις. Κι αυτό που έχουμε είναι κάποια τεράστιας εμβέλειας εθνικά δικαιώματα που κάνουν την Ελλάδα -αν τα υπερασπιστεί σωστά- υπολογίσιμη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική δύναμη.
Στα ελληνικά δικαιώματα ο συγγραφέας αφιερώνει ένα κεφάλαιο (σελ. 144) αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Από χρόνια προτείνει την επέκταση της ΑΖ στα 12 ναυτικά μίλια όπως επιβάλλει το διεθνές ναυτικό δίκαιο.
Αυτομάτως με μια τέτοια επέκταση ο ελληνικός θαλάσσιος χώρος θα αυξανόταν κατά 49.000 τ. χλμ. και το Αιγαίο κατά 67% θα ήταν ελληνική επικράτεια.
Τι εμποδίζει να το πράξουμε αυτό;
Το κόμπλεξ δύο ηττών: της Κύπρου και των Ιμίων.
Τρέμουμε το casus belli της Τουρκίας. Και προτιμήσαμε τις συνομιλίες. Δηλαδή την πολιτική του αμπε-μπα-μπλομ. Κι έτσι βρισκόμαστε στο μπλουμ διαρκώς.

Γράφει ο ναύαρχος στη σελίδα 149.
«Σε ό,τι αφορά το Αιγαίο οι συζητήσεις για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας γίνονται επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, αλλά χωρίς κανένα ορατό αποτέλεσμα λόγω της αδιαλλαξίας της Άγκυρας και της μη αποδοχής από αυτήν του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας. Με δεδομένο ότι οι συζητήσεις δεν μπορεί να διαιωνίζονται η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει ένα χρονικό όριο, πέραν του οποίου αποδεσμεύεται από το πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976 και τις δηλώσεις του 1987 για την μη εκτέλεση ερευνών εκτός χωρικών υδάτων.
Προϋπόθεση για τη θέση αυτή της Ελλάδας είναι η ισχυροποίηση της στρατηγικής ισχύος προκειμένου να γίνει πιστευτή».
Και πιστευτός προσθέτω εγώ, γίνεσαι όταν είσαι δυνατός.
Ως προς αυτό ο ναύαρχος επικαλείται στην σελίδα 155 τον πάντα επίκαιρο Θουκυδίδη κατά μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου. «Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του».
Προς επίρρωση του παραπάνω στην ίδια σελίδα αναφέρεται στον κορυφαίο κοινωνιολόγο Max Weber, ο οποίος όρισε την ισχύ ως την ικανότητα ενός δρώντος να επιβάλει τη θέλησή του σε έναν άλλο δρώντα ακόμη και σε περίπτωση αντίστασης του τελευταίου.

«Λυπάμαι που θα γίνω δυσάρεστος, αλλά ως ιστορικός είμαι υποχρεωμένος να πω ότι μεταπολιτευτικώς η εθνική μας στρατηγική στηρίχθηκε στην εσφαλμένη αρχή του Κ. Καραμανλή και των μετά από αυτόν «Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν εκχωρούμε τίποτε». Και μπορεί να μη διεκδικήσαμε τίποτε, αλλά εκχωρήσαμε πολλά και ταπεινωθήκαμε φρικτά. Ας αφήσουμε την Τουρκία και ας περιοριστούμε στο Βορειοηπειρωτικό και στο Μακεδονικό. Ο ναύαρχος, χωρίς να παραβλέπει τις καλές σχέσεις με κράτη όμορα και μη όμορα, πιστεύει ότι νυν και αεί υπέρ πάντων η ισχύς.
Οι Βυζαντινοί μας πρόγονοι είχαν μια σοφή παροιμία «ουαί τω μη τοις ιδίοις ονοξι ξυομένω».
Ακούω από πολιτικά χείλη το βλακώδες «έχουμε φίλους, έχουμε συμμάχους». Ο ναύαρχος στην σελίδα 165 μνημονεύει μια φράση του Βρετανού πολιτικού Palmerston, ο οποίος από το 19ο αιώνα είχε πει ωμά: «Η Βρετανία δεν διαθέτει παντοτινούς φίλους και συμμάχους αλλά μόνο παντοτινά συμφέροντα τα οποία οφείλει να υπηρετεί».
Και όντως τα υπηρέτησε και τα υπηρετεί εις βάρος φίλων και συμμάχων της.
Εγώ προτείνω έναντι των προκλήσεων Σκοπίων και Αλβανίας την απειλή άρσεως του εμπόλεμου και της ενδιάμεσης συμφωνίας.
Ο ναύαρχος δεν προτείνει μια τέτοια καιροσκοπική πολιτική που παραπέμπει στον Μακιαβέλι.
Με ώριμη πολιτική σκέψη προτείνει ανασυγκρότηση του εσωτερικού μετώπου, δυνάμωμα της ψυχής και του σώματος των νέων, εξυγίανση όλων των φορέων, πρωτίστως δε των ΜΜΕ ώστε –όπως γράφει– να δίνουν σωστή πληροφόρηση και να μην παρεκτρέπονται σε ύβρεις και διάδοση ψιθύρων (σελ. 177).
Συχνά τα ΜΜΕ –προσθέτω εγώ– κατέστρεψαν την καριέρα αξιόλογων αξιωματικών.
Και τέλος ισχυρό στρατό, που να είναι πανταχού παρών, όχι τόσο από συμμαχική υποχρέωση αλλά για εξάσκηση, διαρκή ετοιμότητα και προετοιμασία.
Με μικρές ευέλικτες πειθαρχημένες δυνάμεις πρέπει να βρίσκεται παντού αλλά υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Ως δύναμη βέβαια ειρήνης αλλά και πολέμου, όταν κάποιος θρασύς γείτονας θελήσει να επιβουλευθεί την εθνική μας ακεραιότητα».

❍ ❍ ❍

Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα μού έδωσε το ερέθισμα να πω και να γράψω πολλά. Θα σταματήσω αναφερόμενος σε μια απλή αλλά σαφή πρότασή του:
«Είναι αναγκαίο να υπάρχει στο Πεντάγωνο μια επιτροπή ειδικών σε θέματα στρατιωτικά και εξωτερικής πολιτικής, που να πλαισιώνει την εκάστοτε στρατιωτική και πολιτική ηγεσία.
Να φύγουν οι επικίνδυνοι σύμβουλοι των εκάστοτε υπουργών, που πολλοί δεν έχουν κοιμηθεί σε στρατιωτικό κρεβάτι.
Κι όλοι μαζί να καταστρώνουν ένα πλάνο εθνικής στρατηγικής.
Κι αυτό να παραμένει παντελώς μυστικό.
Κι όχι το επόμενο βράδυ το όποιο σχέδιο να αναλύεται στην τηλεόραση.
Στην τηλεόραση και στον Τύπο γενικά πρέπει να λέμε αυτά που δεν πρόκειται να κάνουμε και όχι αυτό, που όταν το απαιτήσουν οι καταστάσεις, πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε.
Να επανέλθουμε στο στρατιωτικό, “το της πολιτείας το κρυπτόν", διότι τότε γίνεσαι πιο φοβερός. Ο αντίπαλος φοβάται όταν ξέρει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξέρουν να “το κρατούν Μανιάτικο".
Σας ευχαριστώ».
Και μια λεπτομέρεια, ο ναύαρχος είναι Μανιάτης.