Ιστορικός - Συγγραφέας

Ἕνα μπαγιάτικο ψωμί

Πηγή: 
Κόντρα

ΔΕΝ ξέρω κατὰ πόσο ἔχει γίνει κατανοητὸ ὅτι τὸ ἀλεύρι γιὰ τὴν παρασκευὴ νέου πολιτικοῦ ἄρτου μπαγιάτεψε πολύ. Ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σχηματισθεῖ ἕνα κόμμα μὲ ἄρωμα φρέσκου ψωμιοῦ. Ὅ,τι κι ἄν ἐκ τῶν ἐνόντων σχηματισθεῖ, θὰ ἔχει γεύση καὶ ἄρωμα τοῦ ψωμιοῦ ποὺ τρῶμε σήμερα. Ἑνὸς ψωμιοῦ ποὺ μπορεῖ νὰ ψήνεται (ἴσως καὶ νὰ μὴν ψήνεται) στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἡ ζύμη ἔρχεται ἀπὸ τὸ... ἐξωτερικό! Ἔτσι δὲν τρῶμε πικρὸ –ἔστω– ψωμί, τρῶμε σκάρτο ψωμί. Τὸ κακὸ ἄρχισε ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δικτατορίας. Ἡ χούντα τῶν συνταγματαρχῶν δὲν εἶναι ὅτι ἀνέστειλε τὴ λειτουργία τῶν παλαιῶν κομμάτων, ποὺ, ἔτσι κι ἀλλιῶς, εἶχαν κλείσει τὸν ἱστορικὸ κύκλο τους, τὸ σοβαρὸ εἶναι ὅτι κατέπνιξε ἐν τῇ γενέσει τὸ σχηματισμὸ μιᾶς νέας πολιτικῆς δυνάμεως, ἑνὸς νέου πολιτικοῦ κύματος, ποὺ σταδιακὰ θὰ ἔπαιρνε τὴ μορφὴ κόμματος. Καὶ μὲ αὐτὸ ἐννοῶ τὴ γενιὰ τοῦ 1-1-4 καὶ τοῦ 15% ποὺ πρωτοστάτησε σὲ ὅλα τὰ προδικτατορικὰ κινήματα. Ἡ γενιὰ αὐτὴ εἶχε καὶ μόρφωση καὶ πεῖρα πολιτικὴ. Γι’ αὐτὸ εἶχε ξεφύγει ἀπὸ τὸν κλοιὸ τῶν κομματικῶν μαντριῶν. Ἀλλὰ ἡ ἀπότομη πτώση τῆς δικτατορίας, ποὺ ἦταν ἀπότοκος τῆς δικῆς της βλακείας καὶ ἀνομίας, ἔφερε στὸ πολιτικὸ προσκήνιο τοὺς προηγούμενους πολιτικοὺς ποὺ εἶχαν ὅλοι –λίγο ἤ πολύ– εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικτατορίας. Ἐπὶ μία 10ετἰα στὴν πολιτικὴ σκηνὴ κυριάρχησε ὁ Κων/νος Καραμανλῆς, ἐναντίον τοῦ ὁποίου πάλαιψε σκληρὰ ἡ δική μου γενιὰ. Ἡ γενιὰ ποὺ «ψήθηκε» πολιτικὰ στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀκολούθως γιὰ περισσότερα δημοκρατικὰ δικαιώματα καὶ γιὰ περισσότερες παροχὲς πρὸς τὴν παιδεία (αἴτημα τοῦ 15%).

Ὁ  Κων/νος Καραμανλῆς στὴ δεύτερη φάση τῆς πολιτικῆς του ζωῆς ἐμφανίστηκε ἀνανεωμένος. Δὲν ἀνασυγκρότησε τὴν ΕΡΕ, ἀλλὰ σχημάτισε νέο κόμμα, ποὺ ἐπιβιώνει ἀκόμη: τὴ Νέα Δημοκρατία. Καὶ ὄντως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ἔγιναν πολλὰ νέα. Ἀλλὰ κάθε νέο δὲν εἶναι καὶ καλὸ. Τὸ πλέγμα τοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ τὸν ἔκανε νὰ ἐπιβάλει ἕναν ἐξευρωπαϊσμὸ ποὺ μακροπρόθεσμα λειτούργησε σὰν ἐκδορὰ. Σταδιακὰ ὁ λεγόμενος συντηρητικὸς κόσμος, ποὺ ἦταν ὁ θεματοφύλακας τῶν ἐθνικῶν παραδόσεων –ἔτσι ἐμφανιζόταν πάντα– ἀπο­φλοιώθηκε ἀπὸ τὸν ἐθνικὸ του μανδύα καὶ φόρεσε εὐρωπαϊκὴ φορεσιά. Ἀποδέχτηκε ἐκεῖνο τὸ βλακῶδες «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», ἐνῶ ἱστορικὰ, οἰκονομικὰ καὶ πολιτιστικὰ ἀνήκουμε παντοῦ: Καὶ στὸ Νότο καὶ στὸ Βορρᾶ καὶ στὴν Ἀνατολὴ. Φυσικά καὶ στὴ Δύση. Ποῦ βρίσκεται ἡ λεγόμενη Μεγάλη Ἑλλάδα; Ἀκούγαμε ὀρνιθόνοες πολιτικοὺς, μετὰ τὴν ἔνταξὴ μας στὴν ΕΟΚ καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, νὰ λένε: «Τώρα γίναμε Εὐρωπαῖοι». Λὲς καὶ πρῶτα εἴμαστε Ἀφρικανοί! Ἀπὸ τὸν ἀπογαλακτισμὸ ἀπὸ κάθε ἐθνικὸ παλμὸ ἐπωφελήθηκε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, ποὺ εὐφυῶς ἀποσυγκολλήθηκε ἀπὸ τὴν ξεπερασμένη Ἕνωση Κέντρου καὶ δημιούργησε τὸ ΠΑΣΟΚ πάνω σὲ βάσεις σοσιαλιστικὲς καὶ συνάμα ἔντονα ἐθνικιστικὲς. Στὴν πραγματικότητα τὸ κόμμα ἦταν αὐτὸς. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μειώθηκε ἡ δύναμή του ὅταν ἀπεμάκρυνε τὰ πιὸ προβεβλημένα, τὰ πιὸ δοκιμασμένα στελέχη του. Ἀπεναντίας ἡ ἰσχὺς του αὐξήθηκε. Περιστοιχίστηκε ἀπὸ νήπια σχεδὸν πολιτικὰ καὶ μὲ ἐξαίρεση τὸν Ἀλευρᾶ σχημάτισε νηπιαγωγική κυβέρνηση τὸ 1981. Τὰ νήπια εἶχαν παλμό ἀλλὰ ὄχι πολιτικὸ μυαλό. Ἡ γενιὰ τοῦ 1-1-4 οὐσιαστικὰ παραμερίστηκε ἤ προτίμησε νὰ μείνει ἐκτὸς πολιτικῆς παιδιᾶς. Τὰ δύο ἀριστερὰ κόμματα ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ διάσπαση τοῦ 1968 (ΚΚΕ καὶ ΚΚΕ ἐσωτερικοῦ) ἀπεδύθησαν σ’ ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο ποὺ σταδιακὰ ἀπομάκρυνε τὰ περισσότερα Ἐαμογενῆ καὶ πατριωτικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς τάξεις τους. Πολλὰ μάλιστα προσχώρησαν, στὸ ΠΑΣΟΚ, ὅπως ἐπιφανεῖς καπεταναῖοι.

Πέρασαν τὰ χρόνια καὶ ἀπὸ τὸ κακορίζικο ΚΚΕ ἐσωτερικοῦ προέκυψαν διάφοροι πολιτικοὶ σχηματισμοὶ ποὺ μὲ τὴ συνένωση ἄλλων ἀριστερο­φρόνων (ἀκόμη καὶ ἀλλοφρόνων) προέκυψε ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Ὁ ἀρχηγὸς του εἶχε τὴ λάμψη τοῦ νέου. Ἀλλὰ ὁ «στρατὸς» του ἔχει μεγάλη «παλιατζαριὰ». Καὶ τὰ νέα στελέχη μιὰ ἐπικίνδυνη κονφορμιστική νοοτροπία. Εἶπαν πολλὰ, ἔπραξαν λίγα. Καὶ αὐτὰ ποὺ ἔπραξαν πλήγωσαν τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ψήφισε. Ὄχι τοὺς πλουτοκράτες ποὺ φρόντισαν ἐπιτηδείως νὰ βρίσκονται στὸ ἐξωτερικὸ καὶ κάποιοι νὰ προσποιοῦνται τὸν... ἀριστερό! Θὰ πᾶμε ἀργὰ ἤ γρήγορα σὲ ἐκλογὲς. Παρὰ τὶς διάφορες κινήσεις τίποτε νέο δὲν θὰ προκύψει. Τὸ πολιτικὸ φύραμα εἶναι σκάρτο. Καὶ ἡ παρεχόμενη πολιτικὴ ἀγωγὴ ἔχει διαμορφώσει στοὺς νέους πολιτικοὺς μιὰ ἰδεολογία καριέρας καὶ ὄχι προσφορᾶς. Προβλέπω ἐπιδείνωση τοῦ καιροῦ. Δὲν ἀποκλείω (καὶ αὐτὸ τὸ εἶχα γράψει σὲ βιβλίο μου τὸ 1986) τὴ μεγάλη ἔκπληξη τῶν ἐκλογῶν νὰ φέρει ἡ «Χρυσή Αὐγὴ». Τὰ περιοριστικὰ μέτρα ποὺ ἐλήφθησαν ἐναντίον της, λειτούργησαν ὑπέρ αὐτῆς. Ἡ τάχα ἀνθρωπιστική εὐαισθησία μας ἔναντι τῶν προσφύγων γιὰ νὰ πάρουμε τὸ Νόμπελ Εἰρήνης (ἤ μήπως βλακείας;) θὰ λειτουργήσει ἐνισχυτικὰ ὑπὲρ τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς». Ἄλλωστε «ταῦτα συμβαίνουσι καὶ εἰς τὴν Ἑσπερίαν», εἰς τὴν ὁποίαν καραμανλικώτατα ἀνήκουμε κι ἐμεῖς!