Ιστορικός - Συγγραφέας

Συνέντευξη στο βιβλίο του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη "Μου Είπαν..."

Τι είναι αυτό που σας ώθησε να αγαπήσετε την ιστορία; Ποιους θεωρείτε παγκοσμίως τους μεγαλύτερους ιστορικούς σήμερα;

Προς την ιστορία με έστρεψε μια απέραντη νοσταλγία... μέλλοντος. Ως κο­ρυφαίους και σήμερα ιστορικούς θεωρώ το Θουκυδίδη και τον Πολύβιο και από τους μη Έλληνες τον Γίββωνα (παρότι σε πολλά διαφωνώ) και τον Λεοπόλδο Ράνκε. Πολλά ιστοριογραφήματα του παρόντος είναι ορνιθοσκαλίσματα.

Ποια η χρησιμότητα των λεγομένων «νεκρών γλωσσών» σήμερα; (λατινικά και αρχαία ελληνικά).

Μόνο νεκροί μπορεί να ονομάζουν νεκρές τις γλώσσες των αρχαίων Ελλήνων και τη Λατινική, τις αεί ζώσες.

Μπορεί να υπάρξει παιδεία στη χώρα μας με τους μισθούς των δασκάλων και των καθηγητών στο όριο της πείνας;

Η παιδεία δεν είναι θέμα πείνας. Είναι θέμα δίψας. Και με τριπλάσιους μισθούς στους εκπαιδευτικούς που πράγματι πένονται, Παιδεία δε στέκεται, αν δεν υπάρχει δίψα για μάθηση, δίψα για μετάδοση του φωτός που κάθε δάσκαλος πρέπει να έχει μέσα του.

Αν εμφανιστεί στην επαρχία ένας νέος ... «Ντοστογιέφσκι», θα αναγνωριστεί και θα διακριθεί ή υπάρχει κίνδυνος να χαθεί;

Ένας νέος Ντοστογιέφσκι και στην Αθήνα να ζήσει θα είναι άγνωστος, αν δεν μπει στο σύστημα της «παρέας». Η «παρεοκρατία» τρώει τη λογοτεχνία. Όσες φο­ρές κράτησα θέσεις βιβλίου σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά υπονομεύτηκα συστηματικά, διότι παρουσίαζα συγγραφείς με αξία, κυρίως από την επαρχία, όχι συγγραφείς του συστήματος.

Πόσο πρωτότυπος μπορεί να είναι κάποιος συγγραφέας σήμερα;

Ελάχιστα, παρότι ή θήρευση της πρωτοτυπίας έχει γίνει συρμός και... δια­συρμός.

Ο Καντ, είχε πει ότι, «Όσο κι αν οραματιζόμαστε κάποια μελλοντική τε­λείωση, η εμπειρική ιστορία κυριαρχείται, τελικά, από την αντικοινωνική ε­γωπάθεια. Στο πεδίο αυτό κατά κανόνα νικητής αναδεικνύεται ο δεξιοτέχνης της δολιότητας και της αδικοπραγίας. Οι άδικοι και οι άρπαγες νέμονται συνήθως τα αγαθά της επίγειας ζωής.» Συμφωνείτε με αυτή την άποψη; Σε τε­λική ανάλυση στο χώρο της λογοτεχνίας αυτοί που «δικαιώνονται» είναι και οι καλύτεροι ή εκείνοι που εκμεταλλεύονται περισσότερο τις δημόσιες σχέσεις;

Η απάντηση υπάρχει στην τελευταία φράση του ερωτήματός σας. Χωρίς δημόσιες σχέσεις σπάνια ένας συγγρα­φέας «καταξιώνεται» και το έργο του «χαντακώνεται».

«Η δημοκρατία είναι μια ε­φεύρεση που έγινε με το σκοπό να συμβιβασθεί η ε­λευθερία με τη διακυβέρνη­ση»,είπε ο Ράσσελ. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έ­ντονη έκπτωση αξιών όπου τα τηλεπαράθυρα κι η παρακμιακή διασημότητα κυριαρχεί περισσότερο από ποτέ; Αν αυτό είναι δημοκρατία είναι το «λιγότερο κακό», όπως είχε πει ο Τσώρτσιλ. Μήπως όμως αυτό μας οδηγεί στην Πλατω­νική πολιτεία, την πολιτεία δηλαδή όπου θα κυβερνούν οι σοφοί; Αλλά ποιοι είναι οι σοφοί; Ποιος τους επιλέγει;

Το πιο κωμικό πράγμα στην σύγχρονη εποχή είναι οι επιτροπές «σοφών».

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Να πεθάνω ευπρεπώς.

Σας ευχαριστώ!

Κι εγώ σας ευχαριστώ, να είστε καλά!