Ιστορικός - Συγγραφέας

Στὴ μέση τοῦ πουθενὰ

Πηγή: 
Κόντρα

Ως Ανθρωπος ποὺ στέργει τὰ πάτρια καὶ εὐλαβεῖται τὶς παραδόσεις σὲ κάθε ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση, προτοῦ μεταβῶ στὸ ἐκλογικὸ τμῆμα γιὰ νὰ καταθέσω τὴν ψῆφο μου, προσέρχομαι στὸν πλησιόχωρο ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ἀνάβω ἑπτὰ κεράκια μὲ τὴν ἑξῆς σειρὰ: Πρῶτο στὸ Ἅγιο Πνεῦμα γιὰ νὰ φωτίζει τοὺς πολιτικοὺς μας. Δεύτερο στὸν Ἅγιο Ἀλέξιο γιὰ νὰ μᾶς ἀλέξει ἀπὸ παντὸς εἴδους κακὸ (ἀλέκω σημαίνει προστατεύω), τρίτο στὴν Εὐαγγελίστρια, γιὰ νὰ μᾶς στείλει κάποιον καλύτερο εὐαγγελιστὴ, τέταρτο στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό, γιὰ νὰ μᾶς ξεσταυρώνει και νὰ μᾶς ξεστραβώνει, πέμπτο στὸν Ἅγιο Νικόλαο, τοῦ ἁγίου τῶν θαλασσῶν γιὰ μὴν τὰ κάνουμε... θάλασσα, ἕκτο στὸν Ἅγιο Παντελεήμονα γιὰ νὰ μᾶς ἐλεεῖ καὶ ἕβδομο στοὺς Ἁγίους Τεσσαράκοντα ἔν Σεβαστείᾳ Μάρτυρας ὄχι μόνον διότι κατὰ τὴν ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τους (9 Μαρτίου) ἡ οἰκογένεια μου τιμᾶ καὶ τὴν ὀνομαστικὴ μου ἑορτὴ, ἀλλὰ κυρίως γιατὶ, ὅπως εἶχα προτείνει στὸν κ. Μητσοτάκη (πατέρα) καὶ στὸν κ. Σαμαρᾶ οἱ μάρτυρες αὐτοὶ πρέπει ἐπισήμως νὰ ἀναγνωρισθοῦν ὡς προστάτες τῶν ἁγίων καὶ ἀγρὶως φορολογουμένων Ἑλλήνων. Καὶ μετὰ πάω καὶ ψηφίζω λέγοντας δεητικά: «Ὁ  Θεὸς βοηθὸς».

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἐδῶ καὶ χρόνια πολλὰ ἀπὸ τὴ χώρα μας εἶναι ἀπὼν. Γι’ αὐτὸ βρισκόμαστε στὴ μέση τοῦ πουθενὰ. Τὶ ἐποιήσαμε μετὰ ἀπὸ τόσες καὶ τόσες ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις; Μηδενικὰ ἐπὶ μηδενικῶν. Κάποτε τὰ τρία μηδενικὰ ἦταν τὸ σῆμα τῶν ἀφοδευτηρίων. Κάτι ἦταν κι αὐτὸ. Παρὰ τὶς τόσες ἀπογοητεύσεις ποὺ ἔχω εἰσπράξει στὴ διάρκεια μιᾶς μακρᾶς ζωῆς ἐξακολουθῶ νὰ ψηφίζω, παρότι γνωρίζω ὅτι κάθε νέα ψηφοφορία θὰ εἶναι μιὰ καινούρια ἀποτυχία. Ὁ προπονητὴς μου, ὅταν προοριζόμουν γιὰ τζόκεϋ στὸν φαληρικό ἱππόδρομο τὸ 1948 μοῦ εἶχε πεῖ: «Ἄν κάποτε πέσεις ἀπὸ τὸ ἄλογο, τότε ἤ ἀνεβαίνεις ἀμέσως ξανὰ ἤ θὰ τὸ φοβᾶσαι σ’ ὅλη σου τὴ ζωὴ». Ἔτσι παρὰ τὶς πτώσεις ποὺ ἀποκομίζω μετὰ ἀπὸ κάθε ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση, ἐξακολουθῶ νὰ ψηφίζω μὲ τὸ πεῖσμα τῶν ἀλχημιστῶν ποὺ προσπαθοῦσαν κατὰ τὸν Μεσαίωνα, πειραματιζόμενοι διαρκῶς, νὰ βροῦν τὴ Φιλοσοφικὴ Λίθο. Μὲ αὐτὴ θὰ ἔκαναν τὸ ὅποιο μέταλλο χρυσάφι! Τὸ ἴδιο πιστεύουμε καὶ μεῖς ὅτι θὰ γίνει μὲ τὴν κάλπη. Ὅτι δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ψῆφο μας θὰ βγεῖ χρυσάφι. Ἀλλὰ δὲν βγαίνει οὔτε ξυλοκάρβουνο. Κάτι θὰ ἦταν αὐτὸ. Κάποτε βρέθηκα σὲ ἡμέρα ἐκλογῶν σὲ μιὰ ψαρούπολη τῆς Ν. Ἰταλίας, τὴν Γκαλλίπολη. Πῆγα νὰ εὐχηθῶ καλή ἐπιτυχία σ’ ἕναν ὑποψήφιο, ἐπειδὴ τὸν ἔλεγαν Γκρέκο! Σταθήκαμε μπρὸς στὸ φακὸ γιὰ μιὰ ἀναμνηστικὴ φωτογραφία. Ὁ φωτογράφος μοῦ εἶπε: «Σορίντι, πέρ φαβόρε» (=Χαμογέλα, παρακαλῶ). Κι ἔκτοτε σὲ κάθε ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση χαμογελῶ, παρότι ξέρω ὅτι καὶ ἡ ἀναμέτρηση αὐτὴ θὰ εἶναι μία χαμένη ὑπόθεση. Ὄχι γιατὶ φταῖνε οἱ πολιτικοὶ ἀρχηγοί. Βέβαια οἱ περισσότεροι πάντα ἔχουν εὐχέρεια νὰ κρατοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὸ προνόμιο τοῦ κέρδους. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ στὴν ὅλη ἐμφάνισὴ τους δὲν ὑπάρχει κανένα σημάδι ἐκκεντρικότητας ἤ ἐγωκεντρικότητας, ἐλάχιστα μποροῦν νὰ κάνουν λόγῳ τῆς δικῆς μας κακοκεφαλιᾶς. Εὔστοχα ὁ Ντοστογιέφσκι τὸ εἶχε ἐπισημάνει στὸ δυσκολοδιάβαστο βιβλίο του «Δαιμονισμένοι». Γράφει: «Τὰ κεφάλια εἶναι ἡ κυριώτερη αἰτία τῆς χοντροκεφαλιᾶς μας». Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Νέρων κατηγοροῦσε τοὺς θεοὺς ποὺ δὲν ἔκαναν ὅλους τοὺς Ρωμαῖους ἕνα σύνολο μὲ ἕνα μόνο λαιμὸ, ἔτσι ποὺ νὰ μπορεῖ μὲ μιὰ μόνο σπαθιὰ νὰ τοὺς ἀποκεφαλίσει. Ἄς μὴν αὐταπατώμεθα. Ὁ πολιτικὸς, ὅπως κάθε ἄνθρωπος, εἶναι μιὰ ἀσήμαντη ἀσημαντότητα. Καὶ ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παραμύθι ποὺ ὁ μάγος-πολιτικὸς μπορεῖ νὰ ρυθμίσει τὰ πάντα μὲ τὸ μαγικό ραβδί του. Δὲν ἐκτιμῶ τὰ ὅσα ὑποσχέθηκε καὶ δὲν ἔπραξε ὁ κ. Τσίπρας, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐμφανιζόταν σὰν μάγος-παπὰς ἀπὸ τὸ πουθενὰ, ἄν ὅλοι στὸ παρελθὸν εἴχαμε κάνει εἰς σμικρὸν κάτι εὐεργετικὸ γιὰ τὸν τόπο μας. Συνεπῶς, ἄς μὴν παριστάνουμε τὸν ἔκπληκτο ἐπειδὴ ἡ Ἑλλὰς βρίσκεται στὴ μέση τοῦ πουθενὰ καὶ ὅτι τοῦτο τὸν καιρὸ παρέχει εἰκόνα φαντάσματος ποὺ περπατᾶ πάνω ἀπὸ τὸ μνῆμα του. Ὅλοι λίγο ἤ πολύ φταῖμε.