Ιστορικός - Συγγραφέας

Ο πρόεδρος της Βουλής

Πηγή: 
Ελεύθερος Τύπος

υμνούσαν τα «μέτρα».

Ας είναι! Φταίω, το ομολογώ. Γιατί είχα κι έχω άλλο όραμα για τη δημοκρατία. Που τη θεωρώ εσφαλμένα ασφαλώς βαθμίδα πολιτισμού, άθληση ηθικής και άσκηση αρετής. Την πιο υψηλή παι­δαγωγία! Μια ζωή ηλιθίως κινούμαι στο πνεύμα του Αριστοτέλη: «Πολιτική, η κυριωτάτη των επιστημών τα καλά και τα δίκαια σκοπουμένη»! Λάθος του και λάθος μου μεγάλο. Τέ­χνη του εφικτού, μου λένε οι ρεαλιστές. Τέχνη του ανέφικτου την ήθελα εγώ. Το εφικτό το κάνουν όλοι. Όσοι επιδιώκουν το ανέφικτο είναι ρεαλιστές όπως λέει ο Μπρεχτ, γιατί αυτοί στοχοθετούν τις μακρινές ανθρώπι­νες προοπτικές. Ίσως λάθος κι αυτό. Ίσως λάθος μου, Απόστολε, να ήταν το ότι πίστευα και πιστεύω σε μία αποστολική - όχι εξάπαντως αγία -πολιτική. Ήθελα και θέλω τον πολιτικό, απόστολο ηθικής. Ξέρω πως είναι λάθος. Αλλά σε λίγο θα πεθάνω κι αυτή την υποθήκη θέλω ν' αφήσω στη νέα γενιά. Όχι πολιτική του «μαμ», αλλά μια πολιτική ανθρώπου.Κι άνθρωπος - δίδασκα μια ζωή -είναι το πλάσμα που έχει την τάση του «άνω θρώσκειν». Περάσαμε το παλιό όριο ζωής. Τώρα εμείς, που κάποτε παιδιά δημιουργήσαμε το πρώτο εξεγερτικό κίνημα της Ευρώπης, το πιο αγνό και ρομαντικό, το κίνημα του 15% για την παιδεία και του «1-1-4» νιώθουμε πως όπου να 'ναι το ταξίδιμας μέσα στη νύχτα τελειώνει. Είναι η ώρα της καλής απολογίας επί του ιερού βήματος της συνειδήσεώς μας. Εγώ δάσκαλος χαζός σαν τον Κάλβο θα εξακολουθώ να κρούω τη λύρα μου μπρος στ' ανοι­κτού τάφου μου το στόμα. Κι όταν έλθει η μεγάλη στιγμή, θέλω πάνω στο μνήμα μου να γραφτεί: «Εγραψε 100 βιβλία (τόσα υπολογίζω να γρά­ψω). Η Πολιτεία δεν αγόρασε ούτε ένα. Δεν βαρύνεται όμως με καμία επίσημη τιμητική διάκριση ούτε εκ μέρους της  Πολιτείας, ούτε εκ μέρους της Εκκλησίας, ούτε εκ μέρους της Ακαδημίας. Γι' αυτό αναπαύεται εν ειρήνη, με ήσυχη τη συνείδηση πως έπραξε το καλό».

Μου είπε ο Πρόεδρος της Βουλής,που μπόρεσε να με βρει στα βράχια της κοσμικής Πουνταζέζας, όπου έχω πολυτελές διαμονητήριο 50 τετραγωνικών, νόμιμο κι όχι αυθαίρετο, με βρήκε λέγω σ' ένα μέρος που ούτε οι διώχτες του Πάσσαρη δεν θα με έβρι­σκαν και μου είπε πικραμένος πως με αυτό που έγραψα κάνω κακό στη δημοκρατία, γιατί με τέτοια άρθρα υπονομεύω τους θεσμούς. Ξέχασα εκείνο το βράδυ να του πω το περι­στατικό που μνημονεύαμε συχνά, όταν ήμαστε παιδιά. Λέγαμε πως οι Γερμανοί κατακτητές είχαν θορυβη­θεί σφόδρα από μια αφίσα, που οι αντιστασιακοί της Γαλλίας είχαν κολ­λήσει παντού. Κι έδειχνε η αφίσα μια εικόνα φρίκης. Αλλά κανείς δεν ήξε­ρε τον καλλιτέχνη. Κάποτε ο Γερμανός διοικητής του Παρισιού, που έκανε το φιλότεχνο, ζήτησε να επι­σκεφθεί το εργαστήρι του Πικάσο. Σαν μπήκε, έμεινε εμβρόντητος. Στο βάθος ήταν η θρυλική «Γκερνίκα» που μόλις είχε τελειώσει και ο ζωγράφος επέτρεψε να γίνει αντιστασι­ακή αφίσα. Ο Γερμανός στρατηγός, γυρίζοντας στον Πικάσο του είπε βλοσυρά:

-Εσείς το κάνατε αυτό;

-Όχι, απάντησε ψυχρά εκείνος. ΕΣΕΙΣ...

Το δίδαγμα είναι προφανές...

Εγώ αυτά μπορώ. Να γίνω άλλος δεν μπορώ. Αλλο δεν δύναμαι, εδώ ίσταμαι. Χρέος μου είναι να προειδοποιώ. Οι πολιτικοί (όχι όλοι) κατα­στρέφουν την πολιτική. Οι δημοσιο­γράφοι (όχι όλοι) καταστρέφουν τη δημοσιογραφία. Οι πνευματικοί άν­θρωποι (όχι όλοι) καταστρέφουν το πνευματικό ήθος και οι πολίτες (όχι όλοι) καταστρέφουν τη δημοκρατία. Γιατί η διαφθορά της πολιτικής δεν αρχίζει από τον πολιτικό, αρχίζει από τον πολίτη. Ο Απ. Κακλαμάνης δεν προεδρεύει απλώς. Πόσα τηλε­φωνήματα παίρνει που του ζητούν κά­τι καλό; Κι αν είναι καλό επιτρέπεται να το ζητιανεύει;

Υ.Γ.: Προς  τον κ. Γ.Ι.Στ. (Κοζάνη): Οχι αγαπητέ, δεν με θίγει η ιδιότητα του δημοσιογράφου. Που είμαι, χω-ρίς να είμαι μέλος  της ΕΣΗΕΑ. Αγα­πώ με πάθος τη δημοσιογραφία, που διακόνησα από το 1961-1962. Ωστό­σο, βασική μου απασχόληση είναι η συγγραφή. Μέχρι στιγμής έχω εκδόσει 55 βιβλία. Οπου να 'ναι εκδίδο­νται το «Για μια Δημοκρατία Ευθύνης» και το ιστορικό οδοιπορικό «Αιγιαλεία». Προς τιμήν μου, η Ελληνι­κή Πολιτεία δεν έχει αγοράσει ούτε ένα αντίτυπο. Της πέφτω βαρύς...