Ιστορικός - Συγγραφέας

Οι Μανιάτες Μακεδονομάχοι απαντούν στην προσβολή του Αλεξάνδρου

Ημερομηνία: 
10/08/1996
Τόπος: 
Φλομοχώρι Κότρωνα, Μάνη Λακωνίας

τη Γεροντική.

Μωρή Ρωμιές και Χριστιανές
το βράδυ στο λυχνάρι σας
και στο προσκυνητάρι σας
βάνετε τα παιδιά μαζί
να κάνουσι την προσευχή
για να του στέρνει δύναμη
κι ο Μιχαήλ Αρχάγγελος
νάναι κοντά στην πλάτη του,
να μη τόνε γελάσουσι
τι εκείνοι είναι ισχυροί
για τούτο άδικοι πολύ...»!

 

Αυτό που ήξερε η Μανιάτισσα μοιρολογίστρα, δεν το ξέρουν οι πολιτικοί μας; Αγνοούν ότι η προδοσία στην ευρωπαϊκή πολιτική είναι θέμα ημερομηνιών;

Όμως κι εμείς οι Μανιάτες δεν πρέπει να λησμονάμε ότι όλοι οι Έλληνες στον τόπο μας δεν είναι απόγονοι του Λεωνίδα. Απογόνους άφησε κι ο Εφιάλτης. Όμως ο Μακεδονικός Αγώνας τούτο διδάσκει: Κάνω εξωτερική πολιτική σημαίνει να ξέρω να κινητοποιώ τον στρατό μου. Οι Σκοπιανοί μας υβρίζουν, μας απειλούν, υφαρπάζουν την ιστορία, τα σύμβολα και το όνομα της Μακεδονίας και μεις τηρούμε την άψογη στάση που τηρούσαμε βλακωδώς, μέχρι που βγήκαν τα πρώτα ένοπλα τμήματα στη Μακεδονία.

Ένας παλιός Μανιάτης αξιωματικός, απόμαχος της μικρασιατικής εκστρατείας κάποτε μου έδωσε το υψηλότερο μάθημα Μεγάλης Στρατηγικής, λέγοντας μου επιγραμματικά: Πολιτική σημαίνει να ξέρεις πότε να… πυροβολείς. Αυτή τη στιγμή η Ελλάς δεν πυροβολεί, αυτοπυροβολείται και αυτοπυρπολείται.

Θα επιτρέψουμε οι Μανιάτες έναν τέτοιο αυτοχειριασμό; Δεν έχουμε το δικαίωμα. Όταν έφθασε στη Μάνη η είδηση για το χαμό του Παύλου Μελά η μανιάτικη μούσα συνέθεσε ένα υπέροχο ελεγείο με επικά στοιχεία:

 

«Στα Γιαννιτσά, στα Βοδενά, στη
Φλώρινα, στην Καστοριά
πολέμησε με τα θεριά - βουλγάρικα και τουρκικά.
Είχε Μανιάτες γιαλεχτούς, πολεμιστές-oπλαρχηγούς,
που κυνηγούσαν τα θεριά κι ήταν λιοντάρια φτερωτά!
Θα μελετήσω χωριστά το Γέρμα και τον Ματαπά
του Τσιμπιδάρου το παιδί και τους Πετροπουλάκηδες
Όπου εμείνασι φρουροί -αιώνιοι και σιωπηλοί-
στα φρούρια της λευτεριάς -στα Μακεδονικά χωριά...»

 

Αν εμείς σήμερα απεμπολήσουμε το όνομα της Μακεδονίας, τότε οι «αιώνιοι σιωπηλοί» θα μιλήσουν και η φωνή τους θα είναι σάλπιγγα της Αποκαλύψεως, που θα ηχήσει και θα μιλήσει με τον παλαμικό στίχο.  «Δεν έχεις Όλυμπε Θεούς, ούτε καπλάνια η Όσσα...» στίχους που είναι εμπνευσμένοι από το θρυλικό μοιρολόι της Ληγορούς, που σε κάποια παραλαγή αρχίζει με τον υβριστικό για τους άντρες στίχο: «χάθηκε να 'μαι σερνικός;». Συχνά, δεν το κρύβω, μελαγχολώ και απογοητεύομαι. Όμως κάθε φορά που αντικρίζω την κορυφή του ουρανογείτονος και θεογείτονος Ταϋγέτου, να στέκεται περίβλεπτη και παντάνασσα και να εκφράζει το αγέροχο μανιάτικο ήθος, φτερώνει μέσα μου η ελπίδα και θυμάμαι το λόγο του Πλάτωνα:

«Ημείς λήξομεν δαίμονα ου δαίμων λήξει ημάς». Αρκεί όπως λέει ο Θουκυδίδης, να είμαστε «παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γνώμην κινδυνευταί και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες».

Ούτε πιστεύω πως οι νεώτεροι βλαστοί των Μανιατών θα γίνουν κατώτεροι του προγονικού τους ονόματος. Η Τουρκία δεν πήρε την απάντηση που έπρεπε για την προσβολή της Ίμιας από εκεί που έπρεπε, την πήρε από τον πατέρα του Παναγιώτη Βλαχάκου. «Θα 'στελνα και τ' άλλο μου παιδί». Αυτή είναι η φωνή της αδούλωτης Μάνης, όπως βγαίνει από χιλιάδες μοιρολόγια. Όπως βγαίνει από το μοιρολόι της αδελφής του Γιάννου Μιχαλέα που σκοτώθηκε στη μάχη των Γιαννιτσών

«Από τα τώρα κι ύστερα εγώ θα λέου περήφανα
τι έπεσες στα Γιαννιτσά για την πατρίδα τη γλυκιά…»
(Πάνου Καλιδώνη: «Μανιάτικα Μοιρολόγια» σ. 33)

Η παρουσία μας εδώ απόψε το βεβαιώνει. Γι αυτό συγχαίρω την οργανωτική επιτροπή, συγχαίρω τους κοινοτάρχες του τέως Δήμου Τευθρώνης που πήραν την πρωτοβουλία να κάνουμε την αποψινή και αυριανή γιορτή για να τιμήσουμε τους εύαθλους νεκρούς μας. Τους συγχαίρω και τους ευχαριστώ θερμά για την τιμή που μου έκαναν να είμαι πρώτος ομιλητής στην αμφετηρίδα αυτή κι εύχομαι και προσεύχομαι να έχουν και την άλλη μεγάλη πρωτοβουλία, όπως έκανε ο ναύαρχος Δεμέστιχας στα χρόνια του Εμφυλίου στον Πειραιά, να κάνουμε κάθε χρόνο μια «Γεροντική», να 'μαστε πάντα μονοιασμένοι και φιλιωμένοι, να μη βλέπουμε τον εχθρό στον άλλο Έλληνα αλλά στον επίβουλο γείτονα.

Αγαπητοί μου συμπολίτες, Μανιάτες και Μανιάτισσες, ας είμαστε πάντα αγαπημένοι και φιλιωμένοι. Ας ξεχάσουμε τα οικογενειακά και πολιτικά μίση που κάποτε μας χώρισαν. Κι ας θυμόμαστε πάντα το λόγο του Μοιρολογιού:

«Οντά ειν' η Μάνη σύφωνη, βγάνει άρματα μεγάλα»