Ιστορικός - Συγγραφέας

Οι Μανιάτες Μακεδονομάχοι απαντούν στην προσβολή του Αλεξάνδρου

Ημερομηνία: 
10/08/1996
Τόπος: 
Φλομοχώρι Κότρωνα, Μάνη Λακωνίας

ότι δεν έχουμε εθνική στρατηγική. Έχουμε και παραέχουμε. Μόνο που δεν θέλουμε να την ακούσουμε, γιατί δεν έχουμε κότσια. Η εθνική στρατηγική των Ελλήνων υπήρξε πάντα μια. Είναι αυτή που προσδιόρισε η ανώνυμη μοιρολογίστρα:

 

«πεσ' του να κάθεται 'κειδά
και να φυλάει το σύνορο»

 

Και σύνορο δεν είναι μονό μια γεωγραφική έννοια, είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική, ιστορική. Αν εκχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς, θα έχουμε προδώσει τα σύνορά μας, τα πνευματικά όριά μας. Ας κάνουν ότι θέλουν τα αλλά κράτη. Μόνο η Ελλάδα να μην το κάνει κι αναγνωρίσει τους Σκοπιανούς με τ' όνομα Μακεδόνες. Κι αν οι άλλοι Έλληνες το δεχτούν οι Μανιάτες πρέπει να αρνηθούν. Γιατί αλλιώς θα μας συνοδεύει παντού η κατάρα της Μανιάτισσας Μάνας:

 

«χαΐρι να μην έχετε
και μαύρη νη κατάρα μου
να σας ακολουθάη παντού...»

 

Υπάρχουν κάποιοι δήθεν ρεαλιστές Μακεδόνες που μου αρνήθηκαν και μου αρνούνται το δικαίωμα να ομιλώ και να γράφω για τη Μακεδονία. Όμως το δικαίωμα αυτό αντλώ από τη θυσία χιλιάδων Λακώνων και Μανιατών της Αποσκιαδερής και Προσηλιακής Μάνης, για την απελευθέρωση και μετέπειτα προάσπιση της Μακεδονικής γης.

Το δικαίωμα μου το δίνουν κατά πρώτο λόγο οι συμπολίτες μου Αντώνιος Βλαχάκης ή Καπετάν Λίτσας και Λεωνίδας Πετροπουλάκης που σκοτώθηκαν από τους Βουλγάρους στην Οσνίτσανη στις 7 Μαΐου 1906, μου το δίνει ο ήρωας της λίμνης των Γιαννιτσών Ιωάννης Δεμέστιχας ή καπετάν Νικηφόρος, ο Γρηγόριος Φαληρέας ή Καπετάν Ζάκας, ο Παναγιώτης Παπατζανετέας, ο Γεώργιος Φραγκάκος ή Καπετάν Μαλέας, ο Παρασκευάς Ζερβέας, ο Θεόδωρος Μαντούβαλος, οι υπαξιωματικοί Φουρίδης (καπετάν Λίμπερδος), Παναγιωτέας, Αποστολάκος, Πιερουτσάκος, Ρογκάκος, Χιονάκος, Μιχαλέας, οι ενωμοτάρχες Δικαιάκος, Κουτρουβίδας, ο υπενωμοτάρχης Σαμπατάκος, οι απλοί στρατιώτες, Αγγελάκος, Αντωναράκος, Γκητάκος, Δαμιανάκος, Δρακουλάκος, Θεοδωράκος, Καλλιδώνης, Καμινέας, Κριάλης, Κουράκος, Τασάκος, Σταυριανάκος, Σκορδάκος και πλήθος άλλοι.

Το δικαίωμα αντλώ από τη θυσία του ηγουμένου της μονής Παναγίας της Βλαχοκλεισούρας Νείλου Γιαννούκου από την Γαϊτσά της Αβίας, που τον σκότωσαν οι Βούλγαροι.

Όλοι αυτοί οι δήθεν ρεαλιστές, οι δήθεν ειρηνιστές, που κάποτε θέλησαν να με καρφώσουν στο σταυρό σε μια επαίσχυντη τηλεοπτική εκπομπή, γιατί είχα το θράσος να υπερασπίζω το όνομα της Μακεδονίας, όλοι αυτοί οι ψευτομακεδόνες που δεν έχουν καμμία επαφή με το λαό της Μακεδονίας, μου θυμίζουν εκείνους τους παλαιούς που οικτίρει ο Καβάφης στο ποίημά του «Μάχη της Μαγνησίας»:

«Θυμάται πόσο στη Συρία θρήνησαν, τι είδος λύπη
είχαν σαν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία»

Εμείς οι Μανιάτες, πιστοί στο χρέος που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε τη σκουπιδοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει καμμιά νέα ασχήμια σαν αυτή που έγινε στην Ίμια δεν πρέπει, ιδίως εμείς που καταγόμαστε από την περιοχή της μανιάτικης Χειμάρας, να ξεχάσουμε τους μακρυνούς συγγενείς μας της υπόδουλης Χειμάρας που στέλνει τα παιδιά της, παιδιά σαν τον Πύρρο Δήμα, τον Σαμπάνη και τον Κόκα, να δοξάζουν το όνομα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς αγώνες. Εμείς πρέπει να μείνουμε στις θέσεις μας ακλόνητοι, έστω κι αν μείνουμε μόνοι. Το είπα προ τριετίας στη Σπάρτη παρουσιάζοντας το «Κρυφό Σχολειό» του Γύζη, ότι και η κορφή του Ταΰγετου είναι μόνη, αλλά γι' αυτό καμαρώνει.

Είχα την ιδιαίτερη τιμή να υπηρετήσω ως