Ιστορικός - Συγγραφέας

Οι Μανιάτες Μακεδονομάχοι απαντούν στην προσβολή του Αλεξάνδρου

Ημερομηνία: 
10/08/1996
Τόπος: 
Φλομοχώρι Κότρωνα, Μάνη Λακωνίας

ονομάζεται Μουσείο Μακεδονικού Αγώνος για να πληροφορηθεί ότι συμμετείχαν και Μανιάτες στην εθνική εκείνη εποποιία. Κάποτε, το να τιμήσουμε τον Μακεδονικό αγώνα, εθεωρείτο σωβινισμός.

Μετά το 1990 ο εορτασμός έγινε παντού συρμός και ενίοτε διασυρμός. Μνημονεύονται δικαίως οι εντόπιοι Μακεδόνες, που σήκωσαν το Σταυρό του Αγώνα μόνοι και αβοήθητοι και σχεδόν αγνοημένοι επί 30 χρόνια. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι ο Μακεδονικός Αγώνας άρχισε το 1904. Είχε αρχίσει από την πρώτη στιγμή μετά το σχηματισμό της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Κι ήταν ένας αγώνας βουβός, αμείλικτος, σκοτεινός. Έλεγαν τότε ενδεικτικά οι Μακεδόνες: «Είναι εύκολο να είσαι Έλληνας στο Γύθειο, μα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας στη Φλώρινα». Το να είναι κανείς Έλληνας στα χωριά και στα βουνά της Μακεδονίας και να το λέει δυνατά, ήταν σαν να έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά.

Το 1904 αποτελεί αφετηρία της β' φάσης του Μακεδονικού Αγώνα στον οποίο συμμετέχουν με ρόλο πια πρωταγωνιστικό και νοτιοελλαδίτες αξιωματικοί και οπλαρχηγοί. Όμως και πάλι την τιμή της πρωτοπορίας έχουν εντόπιοι. Το 1878 με το κίνημα στο Λιτόχωρο, αργότερα με τους αντάρτες που στρατολογούσε ο Μακεδών ταγματάρχης πεζικού Μαυροειδής Γερογιάννης και ο αδελφός του Θεοχάρης και το 1896 με την εκστρατεία σε μικρογραφία του Μπρούφα, του Βαρβέρη και άλλων. Αλλά και όταν έφθασαν οι πρώτοι αντάρτες στη Μακεδονία προϋπήρχαν εκεί, ιδίως στα Κορέστια, τοπικά ανταρτικά σώματα που υπεράσπιζαν τον πληθυσμό από τις διώξεις και τον προσηλυτισμό των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Πρωτοπόρος ο εθνομάρτυς καπετάν Κώττας, ο μακρινός πρόγονος των παιδιών μου από τη μεριά της συζύγου μου, που φέρει το ηρωικό επώνυμο του Μακεδόνα οπλαρχηγού.

Όμως εκείνο -και το τονίζω άλλη μια φορά- που αγνοείται στους σχετικούς εορτασμούς συστηματικά είναι η συμμετοχή των Μανιατών στην προεργασία, προετοιμασία και διεξαγωγή του οργανωμένου ένοπλου Μακεδονικού Αγώνα. Γι' αυτό χαιρετίζω με συγκίνηση την παρουσία στην αποψινή μας εκδήλωση του Διευθυντού του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, του κ. Ζάννα που αποτελεί βλαστό ένδοξης και τρισένδοξης μακεδονομαχικής οικογένειας, τον Δήμαρχο της Ιερής πόλης των Γιαννιτσών, πόλης στην οποία ο ελληνικός στρατός κατήγαγε τον μεγαλύτερο θρίαμβο στον βαλκανικό πόλεμο και άνοιξε το δρόμο προς την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και τον σεβαστό εκπρόσωπο των μακεδονομαχικών οργανώσεων. Είναι μια αναγνώριση από τη μεριά των Μακεδόνων -και αυτό μετράει περισσότερο- της συμμετοχής των Μανιατών στον ιερό υπέρ της σωτηρίας της Μακεδονίας αγώνα.

Σήμερα οι ψευδοϊστορικοί των Σκοπίων και κάποιοι δικοί μας δήθεν αντικειμενικοί ιστορικοί ισοσταθμίζουν τις αγριότητες των Βουλγάρων με τις δήθεν αγριότητες των Ελλήνων Μακεδονομάχων. Αλλά οι Έλληνες, όπως κι αν έδρασαν, επί ελληνικού εδάφους έδρασαν. Σε ποια ιστορική φάση, με εξαίρεση κάποιες σύντομες επιδρομικές περιόδους, η Μακεδονία υπήρξε βουλγαρική; Έπαυσε ποτέ η Μακεδονία να ονομάζεται Μακεδονία, λέξη ελληνικωτάτη και μάλιστα δωρικοτάτη;

Δεν είναι το δωρικό «μάκος» (= μήκος) η ετυμολογική βάση του ονόματος Μακεδονία; Αλλά και οι πόλεις της Μακεδονίας, έστω και με τη σλαβική λεκτική τους ενδυμασία δεν διασώζουν την αρχαία ελληνική ονομασία τους; Ας λένε οι Σλάβοι τις λέξεις Σολούν, Σκόπιγιε, Λερίν, Κοστούρ. Είναι παραφθορά των ελληνικών Θεσσαλονίκη, Σκόπια, Φλώρινα, Καστοριά.

Δεν είναι οι Έλληνες που ήρξαντο χειρών αδίκων αλλά οι Βούλγαροι κομιτατζήδες, είτε ήταν σαντραλιστές, είτε ήσαν οι χειρότεροι Βερχοβιστές. Μετά