Ιστορικός - Συγγραφέας

«Τὰ βάτα, τὰ βατόμουρα...»

Πηγή: 
Κόντρα

Ο ΒλαδΙμηρος Λένιν στὴ συγκλονιστικὴ ὁμιλία ποὺ ἔκανε μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ του στὴ Ρωσία, μεταξύ ἄλλων ἐκρηκτικῶν φράσεων, εἶπε καὶ τὴν ἀκόλουθη: «Γιὰ ν’ ἀλλάξουμε πουκάμισο, πρέπει νὰ βγάλουμε τὸ βρόμικο καὶ νὰ φορέσουμε ἕνα καθαρὸ». Ἀλλ’ αὐτὸ προϋποθέτει κι ἕνα καθάρισμα σωματικὸ καὶ ἀκόμη περισσότερο καθάρισμα ἠθικό. Ἀλλιῶς, καὶ τὸ καθαρὸ πουκάμισο σὲ λίγο θὰ βρομίσει. Στὴ χώρα μας εἴδαμε πολὺ συχνὰ πεντακάθαρα πουκάμισα, κολλαριστὰ, νὰ βρομίσουν σὲ χρόνο ρεκόρ, διότι αὐτοὶ ποὺ τὸ φόρεσαν ἀμέλησαν τὸν προσωπικό τους καθαρισμό. Καὶ αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο στὴν προσωπική μας ζωὴ, περισσότερο ἰσχύει στὸ χῶρο τῆς πολιτικῆς. Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ μετὰ τὴ μεταπολίτευση φόρεσαν καινούργια πουκάμισα, χωρὶς νὰ βγάλουν ἀπὸ πάνω τους τὴν προϋπάρχουσα βρομιά. Ἔτσι ὁ τόπος μας κολυμπᾶ μέσα στὸ βοῦρκο τῆς ἀνηθικότητας ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνικανότητας. Δὲν προάγεται ἡ πολιτικὴ, προάγεται ὁ κομμουνισμός. Δὲν τιμᾶται τὸ ὑγιὲς, τιμᾶται τὸ νοσηρὸ φρόνημα. Ἔτσι φθάσαμε στὸ τελευταῖο σκαλὶ στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα. Πολλοὶ ποὺ διασώζουν τὸ ἁγνὸ ἑλληνικὸ ἦθος προσπαθοῦν μὲ τὸ σαρκασμὸ νὰ κρύψουν τὸν πόνο τους γιὰ τὴ φτώχεια τῆς ψυχῆς ποὺ κυριαρχεῖ γύρω τους, γιὰ τὴν ἀσχήμια, τὴ χυδαιότητα καὶ τὴν ἀπρέπεια ποὺ ἔγιναν... κουλτούρα. «Κουλτούρα τῆς μαγκιᾶς».

Κάποιοι ποὺ ἔκαναν ραγδαῖες καριέρες σὲ ποικίλους κομματικοὺς σχηματισμοὺς, σὰ τοὺς ποντικοὺς βυθιζόμενου καραβιοῦ, ἔσπευσαν νὰ ἀναρωτηθοῦν στὸ νεότευκτο –ἀλλὰ μὲ παλιὰ ὑλικὰ– σκάφος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἔτσι ἔδωσαν στὸ κόμμα αὐτὸ μιὰ καλειδοσκοπικὴ φυσιογνωμία, ποὺ ἀναπόφευκτα φέρνει τὴν ἀντιγνωμία καὶ τῆ διχογνωμία. Τὸ λάθος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ὅτι φόρεσε καινούργιο πουκάμισο πάνω ἀπὸ τὸ βρόμικο παλιὸ.

Τὸν πρῶτο καιρὸ πολλοὶ νεόφερτοι στὸ κόμμα πίστευαν ὅτι θὰ νικήσουμε τοὺς δανειστές μας, θὰ σχίσουμε μνημόνια, θὰ διώξουμε κλωτσηδὸν τὴν «Τρόϊκα» καὶ αὐτὸ χάρη στὴ συμπαράσταση τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Ὄνειρα θερινῆς νυκτός! Ἀκούσαμε λόγια παρηγορητικὰ, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν ἔγιναν γομολάστιχα γιὰ τὸ σβήσιμο τῶν χρεῶν. Τὰ ὡραῖα λόγια δὲν ἔγιναν λεπτὰ. Ἡ γιὰ πρώτη φορὰ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς δὲν στάθμισε τὰ πράγματα καλά. Τῆς ἔλειψε ὁ ρεαλισμὸς καὶ ἐπὶ ἕνα κρίσιμο ἑξάμηνο στηρίχθηκε στὸν Βαρουφάκειο παφλασμό. Ἔτσι θαλασσοπνίγηκε., Ἀπὸ τὰ ἡγετικὰ κλιμάκια τοῦ κόμματος ἔλειψε ἡ ἀριστερὴ πεῖρα τοῦ παρελθόντος. Ἄς ἐπανέλθουμε στὸν Λένιν. Τὸν πρῶτο κρίσιμο καιρὸ μετὰ τὴν ἔκρηξη τῆς μπολσεβικῆς ἐπαναστάσεως ὁ Λένιν ἔλεγε εἰρωνικὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἦσαν ἀντίθετοι στὴ σύναψη μιᾶς ἀνακωχῆς μὲ τοὺς Γερμανοὺς, ἐπειδὴ πίστευαν ὅτι θὰ εἶχαν τη συμπαράσταση τοῦ γερμανικοῦ προλεταριάτου: «Βασιζόμαστε στὸ διεθνὲς σοσιαλιστικὸ κίνημα, καὶ γι’ αὐτὸ εἴμαστε ἐλεύθεροι νὰ κάνουμε... ἀνοησίες»! Καὶ σ’ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ κάναμε πολλὲς ἀνοησίες μέχρι νὰ καταλήξουμε σὲ κάποιες συμφωνίες. Ποὺ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἀπὸ ἐπώδυνες ἔγιναν πιὸ... ἐπώδυνες. Καὶ θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ γίνονται στὸ μέλλον πιὸ ὀδυνηρὲς, ἄν δὲν κατανοήσουμε ὅτι γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα δεκαετίας πρέπει νὰ στραφοῦμε πρὸς τὴ σκληρὴ ἐργασία. Ἀσφαλῶς μιὰ σκληρὴ ἐργασία λερώνει. Ἀλλὰ, ὅπως εἶπα κάποτε σ’ ἕνα μηχανουργὸ ποὺ ἔδειχνε δισταγμὸ νὰ μὲ χαιρετίσει μὲ χειραψία, «τὰ πιὸ καθαρὰ χέρια εἶναι τὰ... βρόμικα χέρια». Βρόμικα ἀπὸ τὴ δουλειὰ κι ὄχι ἀπὸ τὴν κλεψιά. Τὶ ἄλλο μᾶς μένει γιὰ νὰ πᾶμε μπροστὰ; Ἄλλο δὲν βλέπω ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς σκληρῆς δουλειᾶς. Μποροῦμε νὰ ζήσουμε μὲ ὅσα μᾶς δίνει ὁ κόπος μας. Ἔστω κι ἄν σὲ κάποιους λεπτοστόμαχους φαίνονται φτωχά. Στὴν πατρίδα μου τὸ Γύθειο μὲ ἀφορμὴ ἕναν τοπικὸ μῦθο ἔλεγαν παλιὰ: «Τὰ βάτα, τὰ βατόμουρα, ἡ πήττα τῆς γειτόνισσας, τὰ πέντε σταχτοκούλουρα πάψαν τοὺς πόνους τῆς κοιλιᾶς».