Ιστορικός - Συγγραφέας

Ἕνας πόλεμος πρὸ τῶν πυλῶν

Πηγή: 
Κόντρα

Εἶναι διαπιστωμένο ἀπὸ παλιὰ ὅτι στὸν πόλεμο δὲν ὑπάρχει λογικὴ οὔτε καὶ στοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους. Κυριαρχοῦν στὴ διάρκειὰ του ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν τάκτ στὸ νὰ ἐπιδεικνύουν τὸν ἀέρα τῆς ἐξουσίας τους, ἀπεναντίας πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀναγκαία αὐτὴ ἡ ἐπίδειξη ἰσχύος. Ἄν λάβουμε ὑπόψη τοὺς πολέμους ποὺ ἔγιναν στὸ παρελθόν ἀλλὰ κι ἄν ἐμβαθύνουμε ἐξεταστικὰ σ’ αὐτοὺς ποὺ γίνονται σήμερα, εὔκολα θὰ συμφωνήσουμε μὲ τὸν Σαίξπηρ ὅτι τὸ ἐκδικητικὸ πάθος εἶναι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖ τὸν ὄλεθρο εἴτε σὲ ἀτομικὴ εἴτε σὲ συλλογικὴ διάσταση. Ὅσες φορὲς ἀκούω γιὰ βομβαρδισμοὺς ἀμάχων, γιὰ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις, γιὰ ἐν ψυχρῷ δολοφονίες, δύσκολο μοῦ εἶναι νὰ ξεχάσω τὴν κραυγὴ τοῦ Σάυλωκ: «Ἔχω ὁρκιστεῖ, ἔχω ὁρκιστεῖ, ὅρκο ἔχω δώσει στὸν οὐρανὸ. Κι ἄν τὸν πατήσω, στὴν ψυχή θὰ ἔχω κρῖμα. Ὄχι, τὸν ὅρκο νὰ πατήσω δὲν τολμῶ». Κι ἔτσι πατᾶ ἐπί πτωμάτων. Διότι ὁ ὅρκος τῆς ἐκδικήσεως εἶναι δέσμευση γιὰ θανατικὸ, «ἡθικὴ» ὑποχρέωση γιὰ φονικὸ. Δὲν λέω, ὑπάρχουν καὶ στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου κοινωνίες καὶ πολιτεῖες ποὺ δῆθεν κολυμποῦν σὲ πελάγη εὐτυχίας. Τὸ Παρίσι –καὶ μάλιστα ὁ καλλιτεχνικός του κόσμος– στὰ χρόνια τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς ἔζησε ἕναν «χρυσοῦν αἰῶνα», μόνο ποὺ θύμιζε πόρνη, ἡ ὁποία προσπαθοῦσε νὰ κάνει τοὺς πελάτες της νὰ ξεχάσουν πὼς ἔχουν σοβαρά προβλήματα.

Στοὺς παλαιότερους πολέμους μάχονταν φυλὲς, κράτη, ἔθνη. Στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησαν οἱ κοσμοθεωρίες. Σήμερα πολεμᾶ ἡ πίστη. Ἀλλὰ μόνο ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ, ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ Ἰσλάμ. Ὡστόσο, οὔτε καὶ στοὺς σημερινοὺς πολέμους λείπουν τὰ συμφέροντα, κυρίως ἀπὸ τὴ μεριὰ τῶν ἰσχυρῶν ποὺ ζητοῦν ἐπαύξηση τῆς ἰσχύος τους. Ἀλλὰ, ὅπως οἱ πόλεμοι τοῦ παρελθόντος, ὅμοια κι αὐτοὶ τοῦ παρόντος, κάνουν τούτη τὴν ἰσχύ νὰ εἶναι ἐλάχιστα πιθανή. Κι ὅμως γίνονται, γιατί οἱ κρατοῦντες στὰ κρατοῦντα κράτη πιστεύουν ὅτι ἔστω καὶ οἱ λίγες πιθανότητες, ὁδηγοῦν στὴν ἐπιτυχία. Ὁ  Χίμλερ, ποὺ φοροῦσε αὐτάρεσκα στὴ μπουτονιέρα του τὸ Ἐρεντσάιχεν, τὸ μεγάλο παράσημο τῶν Ναζί, ἔλεγε μὲ σιγουριὰ ὅτι μὲ τὸν τρόμο ἡ Γερμανία εἶχε πάμπολλες πιθανότητες νὰ νικήσει τὴ Ρωσία. Ὅταν πιάστηκε, αὐτοδη­λητηριάστηκε. Τὸν ἔθαψαν στρατιῶτες Ἀμερικανοί. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς, σὰν νὰ ἔρριχνε ἁγιασμό, οὔρησε πάνω στὸν τάφο του! Σὲ δύσκολες στιγμὲς, ὅπως εἶναι αὐτὲς τοῦ πολέμου, οἱ ἄνθρωποι ξαναγυρίζουν στὶς παμπάλαιες παραδόσεις τους, ποὺ ἡ πιὸ αὐθεντικὴ –ὅσο κι ἄν μᾶς θίγει– εἶναι ἡ... ἀνθρω­ποφαγία! Ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν βέβαια πολλοὶ ὡραιοποιητὲς τοῦ πολέμου. Ὅταν κάποτε ρωτήθηκα ἀπὸ ἕνα μαθητή μου, πότε ὁ θάνατος παύει νὰ εἶναι δολοφονία, χωρὶς δισταγμό ἀποκρίθηκα -«Μόλις κηρυχθεῖ ἕνας πόλεμος». Ἀκόμη κι ἄν εἶναι ἀμυντικός. Γιὰ νὰ σκοτώσεις ἕνα κακὸ φίδι, πρέπει νὰ γίνεις κι ἐσύ φίδι. Ὁ πόλεμος δὲν φέρνει δροσιά, φέρνει ἕναν παγερὸ ἀέρα, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ. Ὅσοι τὸν ζήσαμε, τὸ ξέρουμε καλά. Καὶ γι’ αὐτὸ βάζουμε ὠτοασπίδες ὅταν ἀκοῦμε τοὺς διάφορους -ἀλλ’ ἀδιάφορους Ἀποστόλους τῆς Καταστροφῆς. Τὸν ἄνεμο τῆς καταστροφῆς οἱ Ἕλληνες τὸν ἔμαθαν ἀπὸ παλιά. Εἶναι χρήσιμο ὅμως νὰ τὸ μάθει καὶ ὁ Ἐρντογὰν. Μπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἀλλὰ νὰ εἶναι σίγουρος ὅτι δὲν θὰ κερδίσει.

Προκειμένου νὰ κερδίσει στὸ δημοψήφισμα τῆς 16ης Ἀπριλίου καὶ νὰ πάρει σουλτανικοῦ τύπου δικαιοδοσίες, δὲν ἐδίστασε νὰ κηρύξει ἰδεολογικὸ πόλεμο ἐναντίον ὅλης τῆς Εὐρώπης. Τόλμησε νὰ πεῖ ἀνοικτὰ ὅτι στὸ μέλλον κανεὶς Εὐρωπαῖος δὲν θὰ τολμᾶ νὰ περπατᾶ ἐλεύθερος! Θὰ εἶναι δέσμιος τοῦ φόβου τοῦ Ἰσλάμ. Αὐτὸ τὸν φόβο θέλει νὰ καρπωθεῖ ὁ Ἐρντογὰν, ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ γίνει ὁ νέος Τσεγκίς Χάν. Θέλει νὰ ἀξιοποιήσει ὅλο τὸ μῖσος ποὺ τρέφει ὁ ἰσλαμικὸς κόσμος γιὰ τὴ Δύση. Νὰ γίνει αὐτὸς ὁ νέος χαλίφης καὶ νὰ πετύχει ἐκεῖ ποὺ ἀπέτυχε τὸ χαλιφάτο τῶν τζιχαντιστῶν. Νὰ κάνει τὴν Τουρκία μιὰ Βόρειο Κορέα τῆς Δυτ. Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης. Ἔχει ἤδη ἕνα φοβερὸ ὁπλοστάσιο. Διαθέτει ὅμως καὶ τὴν ἀναγκαία ὑποδομὴ νὰ δημιουργεῖ ὅπλα δικῆς του κατασκευῆς. Ἤδη ἑτοιμάζονται συστοιχίες πυραύλων μέσου βεληνεκοῦς. Θὰ ἀκολουθήσει –ἄν δὲν ἔχει ἀρχίσει– ἡ κατασκευὴ πυρηνικῶν ὅπλων. Θὰ κινηθεῖ δολίως ἀλλὰ ἐπιδεξίως γιὰ νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὶς ἀντιθέσεις ἀνάμεσα στὶς τωρινὲς Μεγάλες Δυνάμεις, γιὰ νὰ γίνει κι αὐτὸς Μεγάλη Δύναμη. Νὰ γίνει ὁ ἀρχηγὸς ὅλου τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου, ὅπως προσπάθησε κάποτε νὰ γίνει ὁ Νάσερ. Δὲν ξέρω τὶ πρέπει νὰ πράξουν οἱ Εὐρωπαῖοι πρὸ τοῦ κινδύνου αὐτοῦ. Ξέρω ὅμως τὶ πρέπει νὰ πράξει ἡ Ἑλλὰς. Ὑπὸ μία στιβαρὴ ἡγεσία, γιὰ νὰ παύσει ἡ κομματικὴ κοκορομαχία, πρέπει νὰ πάρει τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὸ σχηματισμὸ ἑνὸς τριεθνοῦς στρατιωτικοῦ συμφώνου μὲ τὶς ἀπειλούμενες Σερβία καὶ Βουλγαρία, ὅπως ἔγινε ἐπὶ τοῦ δεινὰ καὶ σήμερα ὑβριζόμενου Βενιζέλου ἀπὸ κάποιους νοσταλγοὺς τῆς σουλτανικῆς ἀγκαλιᾶς. Μόνο μιὰ τέτοια τριπλὴ συμμαχία θὰ ἀποτρέψει τὸν κίνδυνο τῆς Τουρκίας.