Ιστορικός - Συγγραφέας

Συνέντευξη στον κ. Αυγερινό Ανδρέου, εκδότη του περιοδικού "Αντιστροφές"

Ημερομηνία: 
01/01/2014

τους. Γιατί δεν κά­νουν το ίδιο για την πνευματική τροφή των παιδιών τους; Μια κακή τροφή μπορεί να προκαλέσει δυσκοιλιότητα. Ένα κακό βιβλίο μπορεί να προκαλέσει απόφραξη του παιδι­κού πνεύματος. Να του δημιουργήσει ψυχο­σωματικά προβλήματα και να του γκρεμίσει ηθικά ερείσματα.

7)Κύριε Καργάκο,

Ο σουρεαλισμός έχει εγκαταλείψει, βέ­βαια, πολλές φιλοδοξίες του, γιατί η ζωή δεν σηκώνει παραλογισμούς και τους σκοτώνει. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη ρί­ζες του, στην ποίηση κυρίως. Στα έργα όσων ακολουθούν αυτό το ρεύμα παρα­τηρεί κανείς ολοκληρωτική ακαταληψία, ασυναρτησία, πλάσματα και φαντάσματα του ανεξέλεγκτου υποσυνείδητου, αρμαθιές από άβαθες και επιδερμικές εικόνες, αοριστίες επιτηδευμένες, στοιχεία αναρχι­κά επιμελώς δομημένα, σφετερισμό και νόσφιση ξένων στίχων και άλλα αρνητικά στοιχεία. Ποια είναι η άποψή σας για το θέμα αυτό; Πιστεύετε ότι το φαινόμενο βαίνει συρρικνούμενο ή όχι;

Ο σουρεαλισμός, και ειδικά για την ποίηση ο ελεύθερος στίχος, έχουν οδηγήσει τη λογο­τεχνία σε αδιέξοδο. Ό,τι δόθηκε, δόθηκε. Το κυνήγι του τάχα καινούργιου έχει οδηγήσει στις πιο απίθανες παραδοξογραφίες. Ο άνθρωπος διαβάζει και αμέσως ξεχνά. Τίπο­τε δεν μένει στο μνημονικό του. Κάποτε, όταν τελειώναμε το Γυμνάσιο (Λύκειο τότε δεν υ­πήρχε), ξέραμε δεκάδες ποιήματα. Πόσα ποιήματα ξέρει σήμερα ένα παιδί που τελειώ­νει το Λύκειο; Οι αναλύσεις λογοτεχνικών έργων θυμίζουν μάθημα αλχημείας, θυμίζουν αποκρυφιστική ή καβαλλιστική διδασκαλία, αλλά όλη αυτή η δοκησισοφία είναι καθαρή παφλατολογία. Γίνεται, όμως, εφόδιο για πα­νεπιστημιακή καριέρα! Αλλά κάτι αρχίζει να θαμποφέγγει. Η κωμωδία finita est. Ο κάλπικος παράς φαλίρισε. Μπορεί οι άδειοι τενεκέδες να κάνουν περισσότερο θόρυβο, αλλά ο θόρυβος αυτός χάλασε την αισθητική ακοή. Βλέπω συρρίκνωση του ακαταλαβίστικου αρλουμπολογισμού. Γλυκοχαράζει...

8)Κύριε Καργάκο,

Στους καιρούς μας είναι πολλοί, που στρέφουν τα νώτα τους στους μεγάλους Έλληνες ποιητές, ακόμη στον Σολωμό και στον Παλαμά. Με τον Βαλαωρίτη και τον Κρυστάλλη μειδιούν. Λες και υπάρχει μια αόρατη δύναμη, μια ελίτ (και ποια είναι αυτή;), που αποφασίζει και επιβάλλει πράγματα στη λογοτεχνία. Τι φταίει για όλα αυτά; Είναι η απαιδευσία μας; Είναι η άμβλυνση της εθνικής μας συνείδησης; Φταίνε οι δάσκαλοί μας και τα σχολεία μας;

Στο βιβλίο μου «Κ. Π. Καβάφης: Η νεώτερη αιγυπτιακή Σφίγγα» γράφω ότι ευθύνη της δι­κής μου γενιάς είναι ότι ενώ ανέδειξε -και πο­λύ σωστά- τον Αλεξανδρινό ποιητή, κατέβα­σε -και πολύ κακώς- τον Παλαμά από το βά­θρο του. Έκτοτε το κακό επεκτάθηκε. Και σή­μερα επλεόνασε. Κάποια «ιτς ογλάν» της δημοσιογραφίας και της δήθεν πρωτοποριακής λογοτεχνίας, ονειδίζουν τους παλαιούς και πάντα μεγάλους μας ποιητές. Αλλ' οι ποιητές αυτοί είχαν ένα βαθύ πατριωτικό αίσθημα. Ο πατριωτισμός όμως και οι φορείς του έχουν κηρυχθεί υπό διωγμό από το παγκόσμιο ολο­κληρωτικό σύστημα εξουσίας. Το υπουργείο υπο-παιδείας, υπνο-παιδείας και πνευματι­κής ημιπληγίας κάνει, διά του Αντιπαιδαγωγι­κού Ινστιτούτου, ό,τι μπορεί για να θάψει τους παλιούς καλούς μας ποιητές. Αλλά του κάκου. Ποιος, συγγραφέας γνωρίζει σήμερα τη δόξα του Παπαδιαμάντη, που ο λόγος του είναι μουσική;

Λόγω της από παιδί προσωπικής γνωριμί­ας με τους συμπατριώτες μου ποιητές Ρίτσο και Βρεττάκο, είχα γίνει υπέρμαχος του ελεύ­θερου στίχου και, θυμάμαι, είχα πικράνει τον μακαρίτη Γιώργο Γκοτζιούλα που εξαπέλυε μύδρους κατά των «ελευθεροστιχιτών». Ώσπου κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι βάδιζα στο κενό. Και τελειώνοντας το σχολείο έκανα στροφή προς την προγενέστερη λογοτεχνία. Έχω κάνει άπειρες διαλέξεις, άπειρες διδασκαλίες. Πάντα