Ιστορικός - Συγγραφέας

Συνέντευξη στον κ. Αυγερινό Ανδρέου, εκδότη του περιοδικού "Αντιστροφές"

Ημερομηνία: 
01/01/2014

Εί­ναι απλό: εξοβελίζεται η λαϊκότητα που είναι πηγή της εθνικότητας και προωθείται ο λαϊκι­σμός που είναι εκτρωματικό γέννημα ενός σαλονίστικου διεθνισμού.

4) Κύριε Καργάκο,

Η οικονομική κρίση, αναπόφευκτη συνέ­πεια της ηθικής και πολιτισμικής κρίσης, καλά κρατεί εδώ και 5 χρόνια. Οι άνθρωποι με τα αγέλαστα πρόσωπα και τα ακατάληπτα ονόματα, ήρθαν εδώ και αποφασίζουν για εμάς. Τι φρονείτε εσείς γι' αυτή την κατάσταση; Πότε θ' ανακτηθεί και πάλι η εθνική ανεξαρτησία; Θα λεί­ψουν στη χώρα μας στο μέλλον οι σύγ­χρονοι Άρπαλοι, οι οποίοι βύθισαν την Ελλάδα στο χάος ή μήπως οι Άρπαλοι δι­αχρονικά είναι αρεστοί στο λαό, γιατί ίσως ο κάθε απλός άνθρωπος ζηλεύει κα­τά βάθος τον Άρπαλο και θα ήθελε να του μοιάσει;

Όταν προ πολλών ετών έκανα κριτική (επί πολλά έτη ήμουν και κριτικός βιβλίου σε διά­φορα έντυπα) στο βιβλίο του Θανάση Κανελ­λόπουλου «Ημιτελής Συμφωνία» (το ημιτελής αφορούσε στην Ε.Ο.Κ. και στην Ε.Ε.), τόλμη­σα να χαρακτηρίσω τα κατασκευάσματα αυτά ατελή και ιδιοτελή συμφωνία. Τότε πολλοί ένθερμοι «ευρωπαϊστές», για τα όσα έγραφα, με χαρακτήρισαν «ευρωσκεπτικιστή» και «αντιευρωπαίο». Αλλά αφού θεωρώ τον εαυ­τό μου Έλληνα, αφού γαλουχήθηκα, πρό­σφερα και προσφέρω ελληνική παιδεία, είμαι περισσότερο Ευρωπαίος από πάντα άγευστον κλασσικής παιδείας. Τόσον η λέξη όσο και η έννοια Ευρώπη έχουν ελληνική κα­ταγωγή. Χωρίς την Ελλάδα η Ευρώπη, του­λάχιστον η μισή, θα είχε ισλαμοποιηθεί και οι σημερινές Ευρωπαίες θα φορούσαν μαντήλα, φερετζέ, γιασμάκι, τσαντόρ ή άλλου εί­δους καλύπτρα σώματος και προσώπου. Ήθελα πάντα -και πάντα το έγραφα- μια ένωση των κρατών της Ευρώπης, που το κα­θένα να διατηρεί τα ιδιομορφικά χαρακτηρι­στικά και την αυτοτέλειά του, και όχι ενωμένη Ευρώπη. Διότι μια ενιαία Ευρώπη θα λει­τουργεί αρνητικά για κάποιους λαούς και υ­περθετικά για κάποιους άλλους. Είχα το θρά­σος να γράψω ότι η είσοδός μας στην Ε.Ο.Κ. και στην Ε.Ε. θα είναι σαν την είσοδο στη σπηλιά του Κύκλωπα, χωρίς να είμαστε Οδυσσείς. Διότι κατά τη διαδρομή θα μας δώ­σουν να φάμε το λωτό και να ξεχάσουμε ποι­οι είμαστε. Ασφαλώς, αρχικά πήραμε χρήμα­τα πολλά τα οποία κατασπαταλήθηκαν με σκοπό το νοσφισμό με την ανοχή του λαού. Η ισχύσασα πολιτική μπορεί να ονομασθεί «εκλαΐκευση της μάσας». Με τις διάφορες επι­δοτήσεις, προγράμματα, δάνεια κ.λπ., ο λαός διεφθάρη επαρκώς. Ο πολιτικός κόσμος είναι υπεύθυνος γι' αυτό και ο πνευματικός συνυ­πεύθυνος. Γιατί, αλήθεια, μια χιλιάδα πανεπι­στημιακών οικονομολόγων δεν έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου εγκαίρως; Κάποιοι με χλεύασαν, όταν προ δεκαετίας στην «Ευθύνη» δημοσίευσα ένα άρθρο με τίτλο «Κηφηνείον η "Ωραία Ελλάς"», όπου προέλεγα ότι η κρίση είναι «επί θύραις». Και τώρα κάνουν τους λαοσωτήρες, προτείνοντας μέσα θεραπείας που παραπέμπουν στο «Νερό του Καματερού» που πατρονάριζε επιφανής δη­μοσιογράφος και πολιτικός. Η δική μου πρό­ταση είναι απλή σαν το αυγό του Κολόμβου: να επανέλθουμε στο «Laboremus» (= ας ερ­γαζόμαστε) του Σεπτιμίου Σεβήρου και να α­φήσουμε το «ξαπλαρέμους». Τα άνευ μόχθου χρήματα γεννούν πάντοτε άρπαγες σαν τον Άρπαλο που νοσφίστηκε τους θησαυρούς του Αλεξάνδρου. Είχε όμως τέλος κακό. «Οψώνια αμαρτίας θάνατος».

5) Κύριε Καργάκο,

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται, α­πό τις διαπλεκόμενες συνιστώσες της πο­λιτικής, συμπεριφορές, οι οποίες ζημιώ­νουν την ελληνική επιστήμη, απαξιώνουν τη λογοτεχνία και την αληθινή τέχνη και στο βάθος απονευρώνουν τον ελληνισμό. Για παράδειγμα