Ιστορικός - Συγγραφέας

Σαράντος Καργάκος: Ένας Σύγχρονος Δάσκαλος του Γένους

Ημερομηνία: 
01/12/2010
Τόπος: 
Ράχη

της νυν υπουργού, πα­ραπαιδείας, υποπαιδείας και πνευ­ματικής ημιπληγίας και δια βίου πα­θήσεως. Διότι πρόξενος παντός κα­κού στην Ελλάδα, είναι το αμαρτωλό αυτό υπουργείο, το οποίο έχει αναλάβει εργολαβικά, τον ενταφιασμό της ελληνικότητας ξεκινώντας από τη γλώσσα.

Προτείνω σχολείο να γίνει η οικο­γένεια, να γίνουν όμιλοι πνευματι­κοί, όπως αυτός που με έχει καλε­σμένο σήμερα. Να γίνει κάθε ενο­ρία, αλλά κατά πρώτο λόγο η οικο­γένεια. Πρέπει να διώξει το διαφθορέα που υπάρχει μέσα στο σπίτι, αυ­τό που λέγεται τηλοψία, αυτό που λέμε τηλεόραση. Και κάθε βράδυ η οικογένεια να συγκεντρώνεται, να ανταλλάσσει απόψεις για διάφορα θέματα και να αρχίσει μια μελέτη της ελληνικής ιστορίας, της ελληνι­κής γλώσσας, της ελληνικής παρα­δόσεως. Εάν υπάρχουν αμφιβολίες για το εάν υπήρξε ή όχι κρυφό σχο­λειό στο παρελθόν, μπορώ να σας πω ότι το κρυφό σχολειό πρέπει να λειτουργήσει στο παρόν και στο μέλ­λον, για να μπορέσουμε να σώσου­με τουλάχιστον την ψυχή των παι­διών μας. Πριν χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος μας περιέγραψε με ένα τραγούδι του: «Ας Κρατήσουν οι χοροί» «Είτε με αρχαιότητες/ είτε με Ορθοδοξία /των Ελλήνων οι κοινό­τητες/φτιάχνουν άλλο γαλαξία/. .. Αλλά η δικιά μου έχει όνομα / έχει σώμα και θρησκεία / και παππού σε μέρη αυτόνομα / μέσα στην Τουρκοκρατία».

Έχουμε σήμερα ξεπεράσει την Τουρκοκρατία;

Είναι πάρα πολ­λοί που τη νοσταλγούν. Γιατί νομί­ζουν ότι δεν θα γίνουν ραγιάδες, αλ­λά θα γίνουν φαναριώτες. Στην πραγ­ματικότητα θα γίνουν γενίτσαροι. Εμείς αγωνιστήκαμε, θυσιαστήκα­με για να αποτινάξουμε τον τουρ­κικό ζυγό, ή τον οθωμανικό ζυγό. Τώρα γίνεται μόδα ο νεοθωμανισμός. Από τον Ευρωπαϊσμό περνάμε στον Οθωμανισμό. Πρέπει να έχετε υπό­ψη ότι απογόνους δεν άφησε μόνο ο Κολοκοτρώνης αλλά και ο Νενέκος. Και φαίνεται ότι στέρεψαν οι από­γονοι του Κολοκοτρώνη και κυρι­αρχούν οι απόγονοι του Νενέκου. Πάντως το επ' εμοί, για να μεταχειρι­στώ μια φράση του Παπαδιαμάντη, «εφόσον φρονώ και αναπνέω δενθα πάψω να αγωνίζομαι γι αυτά τα οποία εδίδασκα επί ζωής». Ούτε να κάνω τούμπες όπως κάνουν μερι­κοί για να γίνονται αρεστοί στους εκάστοτε ισχυρούς της γης.

Μήπως μας συνέτριψαν οι συ­μπληγάδες της ιστορίας; Μήπως η ιστορία μας είναι βαρύ φορτίο;

Απεναντίας η μελέτη της ιστορίας κά­νει το φορτίο της ζωής πιο ελαφρό.

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη κα­μπή ως ελληνική κοινωνία, δεν εί­ναι όμως η πρώτη φορά. Είστε αισιόδοξος για την Ελλάδα που αντιστέκεται και την Ελλάδα που επιμένει;

Οι όροι αισιόδοξος και απαισιόδοξος δεν με βρίσκουν σύμφωνο γιατί και οι δύο είναι όροι καταληκτικοί.

Μ' αρέσει η λέξη ελπίδα. Αλλά η ελ­πίδα είναι πάλη. Μόνο εφόσον πα­λεύουμε έχουμε δικαίωμα να ελπί­ζουμε. Εάν δεν παλεύουμε δεν έχου­με δικαίωμα στην ελπίδα.

Και μήπως το σοκ της οικονομι­κής κρίσης μας κάνει τελικά κα­λό; Η κρίση για μένα είναι τεχνητή και στόχος της δεν είναι τόσο το οι­κονομικό βάλτωμα, γιατί σε χειρό­τερη κατάσταση από μας βρίσκο­νται και άλλα κράτη της Ευρώπης. Στόχος οικονομικής κρίσης είναι να δεχτεί η Ελλάδα να υποταχτεί σε θέματα που έχουν σχέση με την εθνική της υπόσταση. Σχετικά με τη Μακεδονία, σχετικά την Κύπρο και σχετικά με τη Θράκη.

Βλέπετε δηλαδή ότι κινδυνεύαμε; Σαφώς κινδυνεύουμε. Και τι πρέπει να κάνουμε;

Αυτό που έκαναν πάντα οι πρόγονοι μας. Αντίσταση. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσει μια νέα εθνική Αντίσταση για να μπορέσου­με να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

Ποιο είναι το όραμα του σημερι­νού Έλληνα, σε μια περίοδο βα­θιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης;

Το ότι δεν έχει κανένα όρα­μα. Απυξίδωτοι οι νέοι κολυμπούν σε μία θάλασσα ανιδανισμού.