Ιστορικός - Συγγραφέας

Ο πρόεδρος της Βουλής

Πηγή: 
Ελεύθερος Τύπος

Είναι ομολογουμένως προς τιμήν του Προέδρου της Βουλής που μου τηλεφώνησε το βράδυ της Κυριακής (5 Αυγούστου) από τη Βουλή στις 11 παρά 15, για να παραπονεθεί και να διαμαρτυρηθεί για το «Requiem της Δημοκρατίας» που είχα γράψει την ίδια μέρα. Τον τιμώ και τον συγχαίρω. Οχι γιατί μας συνδέει μια προσωπική, και ποτέ κομματική, φιλία από τη νεανική μας ηλικία, διαρκείας άνω των τεσσαράκοντα ετών! Θεέ μου, πώς πέρασαν τα χρόνια... Τον τιμώ και τον συγχαίρω γιατί ήταν ο μόνος που μου τηλεφώνησε και μιλήσαμε και διαπληκτιστήκαμε επί μισή ώρα σχεδόν. Επαναλαμβάνω, ήταν ο μόνος. Κανείς άλλος (και δεν εννοώ μόνο τους πολιτικούς) δεν μου τηλεφώνησε για να διαμαρτυρηθεί. Φαίνεται πως το θεώρησαν περιττό. Έστω κι αν δεν το ομολογούν, ex silentio αποδέχονται πως έχω δίκιο.

Πολλές φορές νιώθω πως ο Απ. Κακλαμάνης είναι ένας Δον Κιχώτης. Ότι υπερασπίζεται μια Δουλτσινέα που λέγεται Δημοκρατία. Δημοκρατία όμως σημαίνει κράτος, δηλαδή εξουσία του λαού. Αλλά ποια εξουσία έχει ο λαός στον τόπο αυτό, τον υποθετικά δικό του, όταν δεν βρίσκεται κανείς να μαζέψει έναν τσογλανοειδή διπλωματίσκο, που θεωρεί την Ελλάδα «ξέφραγο αμπέλι»; Κάτι είπε ο Πρόεδρος της Βουλής κι έπεσαν οι Αμερικανοί σαν λυκόρνια να τον φάνε. Και πού να έλθει τώρα ο καινούργιος ανθύπατος που μοιάζει με τον Βεληγκέκα, τον Ντερβεναγά. Δημοκρατία υπό ξενική κυριαρχία δεν νοείται. Μοιάζει με τη δημοκρατία που είχαν οι ελληνικές πόλεις επί Ρωμαι­οκρατίας. Που και Βουλή και Εκκλη­σία είχαν. Αλλά δεν είχαν ελευθερία. Δεν μπορεί να είναι δημοκρατία το πολίτευμα εκείνο, όταν, επί μία δεκα­ετία και πλέον, το σημείο αναφοράς είναι η διαπλοκή. Και ασφαλώς δημιουργός του όρου και της καταστάσεως που εκφράζει, δεν είμαι εγώ. Ού­τε συνιστούν απειλή για τη δημοκρα­τία αυτοί που χτυπούν συναγερμό σε περίπτωση εμπρησμού, αλλά οι εμπρηστές. Ο Πρόεδρος της Βουλής με νουθέτισε ιατρικώς: «Δεν λέμε στον άρρωστο ότι θα πεθάνει, γιατί του σπάμε το ηθικό». Σωστό μερικώς. Διότι πρέπει να του λέμε πως θα πε­θάνει, αν δεν ακολουθήσει μια θερα­πευτική αγωγή. Έτσι πάντως μου μί­λησε το 1977 Σκοτσέζος γιατρός, σε τόνο λακωνικό («ή κόβεις το τσιγάρο ή πεθαίνεις από καρκίνο») και με έσωσε, προς μεγίστη βλάβη των κα­πνοβιομηχανιών. Κάπνιζα σαν φου­γάρο! Κι ο καπνός μου είχε δημιουρ­γήσει προκαρκινικές καταστάσεις στο στόμα. Ξέρω βέβαια πως πολλοί θα χαίρονταν, αν οι γιατροί μου έκο­βαν τη γλώσσα κι όχι το τσιγάρο. Το να λες όμως το κακό, δεν σημαίνει πως το κάνεις ή το αναπαράγεις. Τα λόγια θωπείας τρώνε σαν φαγέδαινα τη δημοκρατία. Και πολλές φορές εί­πα το καλό για τον Πρόεδρο της Βου­λής και για όλες τις εκδόσεις της Βου­λής έχω γράψει επαινετικά σχόλια (πλην Χαριλάου Τρικούπη που δεν έχω διαβάσει) και χωρίς να μου τιςστείλει. Συχνά μάλιστα τον είχα προειδοποιήσει, για να αποφευχθούν σοβαρά «λάθη» εις βάρος του (π.χ. πως δεν χρειάζεται σταυρό στις εκλογές, όπως διέδιδαν οι συνυποψήφιοί του) και κυρίως ότι πρέπει να ειδο­ποιήσει τον Αρσένη να μην προχωρήσει στην εκπαιδευτική του πολιτική, γιατίενώ κινείται σε σωστή θεωρητική γραμμή, στην πράξη τα μέτρα είναι ανεφάρμοστα. Κι είχα δίκιο εγώ που ήμουν αυστηρός, κι όχι οι «κοντοτιέροι» της « κυβερνήσεως που