Ιστορικός - Συγγραφέας

Οι Μεγάλες Αλήθειες για το 1821: Τρίτομη Ιστορία του Σαράντου Καργάκου

Πηγή: 
Δρόμος της Αριστεράς

(Κορδάτου), τη θεωρεί «αγροτο/λαϊκή  επανάσταση». Για να βάλει, όπως είπαμε, απ᾿ την πλευρά αυτής της «σχολής», της κοινωνικής - μαρξιστικής, τα πράγματα στη θέση τους ο Σβορώνος, που βλέπει «όλο το έθνος... στον κοινό αγώνα για την ανεξαρτησία» (Επιθεώρηση Τέχνης, τεύχ.23-24, 1956). Ο Σ.Κ., με την προσήλωση του σοβαρού επιστήμονα στον κώδικα της ιστορικής δεοντολογίας, προφανώς και δεν μπορεί να δεχτεί την πρόσδεση του ’21 στην προκρούστεια κλίνη των κοινωνικο/ιδεολογικών ή και κομματικών σκοπιμοτήτων. Χωρίς, χάρη στην πολυ-πρισματική ιστορική ματιά του, να χάνει, κάθε άλλο, την επαφή του και με την υπαρκτή κοινωνική διάσταση της εθνικής μας επανάστασης, την οποία και αναδεικνύει, στα όριά της όμως πάντοτε, χωρίς υπερβολές ή αποσιωπήσεις. Όπως, επί παραδείγματι, όταν φωτίζει τις περιπτώσεις των Αντώνη Οικονόμου (Ύδρα), Καρατζά (Πάτρα) και Μπαλή (Άνδρος). 

Στην τρίτη κατηγορία, τέλος, αυτή των επιστημονικοφανών αμφισβητητικών παραναγνώσεων, κατατάσσει την ιστορικο-αναθεωρητική και ιστορικο-αποδομητική εκδοχή του ’21, την πλέον  ιδεολογικοποιημένη, αλλά υπό τον μανδύα της... απο-ιδεολογικοποίησης. Εναντίον της οποίας, μετά λόγου γνώσεως, όπως ήδη έχω τονίσει, βάλλει «κατά ριπάς», με την απολύτως πειστική τεκμηρίωση του έγκυρου ιστορικού του λόγου, απογυμνώνοντας: 

Πρώτον, την προκλητικά μειωτική, διαστροφικά αποψιλωτική και μανιωδώς αποδομητική παρα-ιστορική «επιχείρηση» ισοπεδωτικής... απομάγευσης ηρωικών μορφών και ηρωικών γεγονότων της Εθνεγερσίας μας. Που καθόλου δεν συνδέεται με τη λογική προσπάθεια απαλλαγής της ιστορίας του ’21 απ᾿ τις ακραίες υμνολογικές και μεταφυσικές υπερβολές της , με γνώμονα τη στέρεη ιστορική αλήθεια και μέλημα την αποκατάστασή της στις πραγματικές της διαστάσεις.

Δεύτερον, το πλέον σημαντικό, την πλήττουσα την ίδια την ταυτότητα του ’21, συνακολούθως και του ελληνισμού, οργανωμένη «απόπειρα» αναιρετικής υπόσκαψης και αλλοίωσης του εθνο-αναγεννητικού, όπως ήδη έχω τονίσει, χαρακτήρα του Μεγάλου μας Ξεσηκωμού. Με τους πρωταγωνιστές αυτής της «απόπειρας» να διακονούν, έχοντας προνομιακές προσβάσεις στο δημόσιο χώρο, τις απόψεις τους: περί του εθνογενετικού χαρακτήρα της Επανάστασης του ’21 και περί μονοσήμαντης σχέσης της με τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση. Με άρνηση δηλαδή του ενδογενούς ιστορικού της βάθους, οπότε και με άρνηση της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού έθνους, όπως το θέλει η... νεο-φαλμεραγερική αυτή ανάγνωση της νεότερης ιστορίας του ελληνισμού. Κι εδώ, ο Σ.Κ., έχει ανελέητο ιστορικό και υψηλής εθνικής ευθύνης πνευματικό και πατριωτικό λόγο, γνωρίζοντας πολύ καλά και εις βάθος τι θα  γίνει αν δεν «τσιμεντωθούν»  αυτοπροστατευτικά (ιστορικά, πνευματικά και ιδεολογικά) οι «κερκόπορτες», που ανοίγει ο νεο-ιστορικός εθνο-αποδομητισμός. Με το ιδεολογικό «τσιμέντωμά» τους να προϋποθέτει ελληνικό φρονηματισμό σε «γραμμή» Ρήγα, Σολωμού, Κάλβου και Μακρυγιάννη. Που είναι η «γραμμή» του δημοκρατικού πατριωτισμού, στην οποία ήταν κι ο ίδιος αμετάθετα ταγμένος σε όλη του τη ζωή. 

 

Αντί άλλης επιλογικής αναφοράς, περνώντας στο τρίτο μέρος της θεώρησής μου, θα προσφύγω σε τρία μικρά μόνο δείγματατης αντι- αποδομητικής ιστορικής και πνευματικής του γραφής.

Το πρώτο: «Μετά τη μεταπολίτευση (1974), και εξαιτίας της καπηλείας ιερών και οσίων απ᾿ το δικτατορικό καθεστώς (1967-74), άρχισε μεθοδικά να εφαρμόζεται η διδακτική της απομυθοποιή- σεως ή απομυθεύσεως. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά στον τόπο μας, από το ένα άκρο, φτάσαμε στο άλλο» (τόμ. Γ΄, σελ. 160). Το δεύτερο, αναφερόμενο στην ανιστόρητη θεωρία της μη «συνέχειας»: «Κι όμως η συνέχεια υπάρχει. Καμία ανθρώπινη γενιά δεν ήρθε απ’ το πουθενά... Η πίστη του Παπαρρηγόπουλου στην συνέχεια του ελληνικού έθνους δεν βγήκε απ’ το κεφάλι του..., ούτε είναι δάνειο, μιας Βαυαρικής κατασκευής ιδεολογίας. Ήταν κάτι το βαθιά ριζωμένο στην ψυχή των αγωνιστών... Όταν υπάρχει συνέχεια στη γλώσσα, υπάρχει και στην ιστορία» (Τόμ. Α΄, σελ.12- Τόμ. Γ΄, σελ. 16).  Το τρίτο, αναφερόμενο αυτό στη συνακόλουθη της μη «συνέχειας» θεώρηση του ’21 ως μονοσήμαντου, άρα εθνο-γενετικού, καρπού του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης: «Είναι αφελές, γράφει, να υποστηρίζεται ότι η ανθρώπινη ζύμη που δημιούργησε το ’21 δεν είχε εθνικά προσδιοριστικά στοιχεία και περίμενε τις εκσπερματώσεις του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επαναστάσεως για να γονιμοποιηθεί και να λάβει μια ευρωπαϊζουσα ελληνομορφία... Οι Έλληνες επαναστάτες (του ’21) δεν ήσαν τέκνα του Μαρά, ούτε πρόδρομοι του Λένιν και του Τρότσκυ. Έκαναν τη δική τους επανάσταση» (Τόμ. Γ΄, σελ. 172). Ειδικά, μάλιστα, για τη σχέση Γαλλικής και Ελληνικής Επανάστασης, σημειώνει επιγραμματικά πως «δεν ήταν σχέση δανείου αλλά δονήσεως». Ωθητική δηλαδή της ενδογενούς κυρίας δυναμικής και προέλευσής της και όχι «γεννητορική», όπως θέλουν οι «νεο-ιστορικοί» της εθνο-αποδόμησής μας. Ολοκληρώνοντας: Η τρίτομη αυτή ιστορία, ένας συγγραφικός του άθλος, μας χαρίζει τη γνώση του αληθινού ’21, απαλλάσσοντάς το όχι μόνο απ᾿ τις ως τώρα «παραμορφώσεις» της αλλά και προστατεύοντάς το, με στέρεη «οχύρωση», από μελλοντικές. Ιδίως απ᾿ τις προ-οιωνιζόμενες, ενόψει την προγραμματιζόμενων «γκλαμουράτων» εορτασμών της 200ης επετείου της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Όπου και θα προσπαθήσουν, με επιστημονικοφανείς ιστορικοαναθεωρητικές «αναγνώσεις», να καταστήσουν συμβατό το φλογερό μήνυμα της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας με την κίβδηλη κανονικότητα της μετα-νε- ωτερικής επικυριαρχίας, απ’ τη Χρεοκοπία του ’10 και εντεύθεν, των κατ’ ευφημισμόν λεγομένων «Θεσμών» στον Τόπο μας.

Ματαίως, όμως, γιατί, όπως μας διδάσκει με την ιστορική  παρακαταθήκη του, αλλά και με όλο το πνευματικό του έργο ο Σαράντος Καργάκος: Το ’21, με τις βαθιές του ρίζες στα αξιακά άχραντα των αιώνων του ελληνισμού, είναι αθάνατο και μας δείχνει το δρόμο του Χρέους!