Ιστορικός - Συγγραφέας

Ζητείται Αγιος για να μας κηρύξει το «Ομονοείτε»

Πηγή: 
Οικονομικός

«Η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου, αλλά θα κατα­στραφεί από τους ρουφιάνους»

(Μίλαν Τζουρτζεβιτς: παίκτης του ΠΑΟΚ)

ΚΑΠΟΤΕ ο Εδμόνδος Αμπού, ο συγγραφέας του περιλάλητου έργου «Ο βασιλεύς των Ορέων» είχε πει για τον Ελληνισμό: «Είναι καταπλη­κτικός αυτός ο μικρός ελληνικός λαός που εργάζεται και πετυχαίνει παντού, εκτός από την πατρίδα του». Όμως, πάσα απορία επί του προκειμένου αίρεται, αν προσέξουμε το ρήμα «εργάζεται». Ο 'Ελλην εργάζεται παντού, εκτός από τη χώρα του. Γι' αυτό θαυματουργεί παντού, εκτός από τη χώρα του. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα η εργασία δεν θεωρείται έξυπνη αρετή. Αν όμως η νεολαία κατανοήσει ότι το πρώτο κεφάλαιο της ευφυίας είναι η επιμέλεια, μπορούμε να κάνουμε κάποιον μελλοντικό περιηγητή να το πει αλλιώς: «Είναι καταπληκτικός ο μικρός αυτός λαός που εργάζεται και θαυματουργεί παντού, ακόμη και στη... χώρα του»!

ΠΕΡΑ από την εργασία υπάρχει και η συνεργασία. Μπορεί ο Έλλην να εργά­ζεται αλλά δύσκολα συνεργάζεται. Ο καλύ­τερος συνεργάτης είναι ο εαυτός του. Γι' αυ­τό το συνεργατικό πνεύμα του θαυματουρ­γεί σ' ένα μόνον επαγγελματικό είδος: το περίπτερο. Χωράει μόνον έναν. Όμως, αν κάποτε η διδασκαλία της «πολιτικής γραμ­ματικής» ξεκολλήσει από τις προθέσεις «αντί» και «διά», που προωθούν τις αντιθέ­σεις και της διαιρέσεις μας έως το σπίτι μας, και προχωρήσουμε στην πρόθεση «συν» και συνειδητοποιήσουμε την ηθική φόρτισή της, τότε δεν θα έχουμε πρόθεση αλλά πρόσθεση. Στη δύναμη του ενός θαπροστί­θεται η δύναμη του άλλου.

Και η συνεργασία, η συναδέλφωση και η συμμαχία του Έλληνα με τον Έλληνα μπο­ρούν ν' αποτελέσουν την καλύτερη άμυνα στις επιβουλές των εχθρών μας. Το είπε από παλιά ο Αντισθένης: «Ομονοούντων αδελ­φών συμβίωσις παντός τείχους ισχυροτέ­ρα». Εξάλλου, αν δεν είμαστε άξιοι να κερδί­σουμε τη συμμαχία του συμπολίτη μας, πώς είναι δυνατό να κερδίσουμε τη συμμαχία του ξένου;

Στον παγκόσμιο οικονομικό-πολιτικό στίβο είναι ανώφελο να περιμέ­νεις να πάρεις, χωρίς να προσφέρεις αντάλλαγμα. Και δεν είναι τυχαίο ότι οι διαιτησίες και οι διαμεσολαβήσεις για την επίλυση τάχα δικών μας προβλημάτων εμφανίζονται όταν η χώρα μας αντιμετωπίζει μεγάλη οικο­νομική, πολιτική και ηθική κρίση. Τότε έρχεται ο εξωτερικός παράγοντας να «βοηθήσει», υποχρεώνοντας έτσι τη χώρα μας σε δεσμεύσεις και υποχωρήσεις. Γι' αυτό πρέπει πολίτες και πολιτικοί του τόπου αυτού να βιώσουν και να εμβιώσουν αυτό που έλεγαν οι βυζαντινοί πρόγονοι μας: «Ουαί τω μη τοις ιδίοις όνυξι ξυομένω». Ούτε πρέπει να προσφέρουμε στους ξένους «ακατάλληλες ευκαιρίες» να παρεμβαίνουν. Το δράμα της Ελλάδος έγκειται στο ότι όλοι την... θέλουν. Κι αν όχι όλη, τουλάχιστον κάποιο τμήμα της, κάποια σύμβολα, κάποια ονόματά της, που εκπλειστηριάζονται στο ενεχυροδανειστήριο των διεθνών σκοπιμοτήτων, που έφεραν τα Σκόπια στην πρώτη γραμμή, μια και οι Σκοπιανοί «Μακεδόνες» υπήρξαν παλαιόθεν (από Σαντάσκη κι εντεύθεν) οι πρόσκοποι της βαλκανικής κακοδαιμονίας. Αυτοί οι δήθεν Μακεδόνες είναι εκείνοι που βάζουν τη φωτιά στην πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων. Δεν είναι ούτε καν πολιτική ομάδα, αλλά κακοποιά μετέωρα, πρόθυμα να υπηρετήσουν κάθε σκοπό, από τον φασισμό, τον κομμουνισμό μέχρι τον καθολικισμό. Ως πρόσκοποι, λοιπόν, ξένων σκοπών μόνο το όνομα των Σκοπίων τους αξίζει.

Γι αυτό δεν πρέπει να μας ανησυχεί, αν ονομασθούν και Μακεδονία, εσωτερικώς ή εξωτερικώς. Αν εμείς είμαστε μονοιασμένοι, ισχυροί οικονο­μικά, πολιτικά και πολιτιστικά,