Ιστορικός - Συγγραφέας

Ευθύνη του σήμερα απέναντι στο αύριο του Ελληνισμού

"Εὖ σοί τό μέλλον ἕξεις, ἄν τό παρόν εὖ τιθῇς".

(ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ)

 

Έχει λεχθεί ότι το μέλλον ενός λαού είναι αβέβαιο, επειδή εξαρτάται από τον ίδιο. Αυτό βέβαια ισχύει, όταν ο λαός δεν είναι βέβαιος για τον εαυτό του, για τις αρχές, τις αξίες και τις ιδέες του. Σήμερα ζούμε στη φάση της μεγάλης αβεβαιότητας. Αν όμως δώσουμε στη ζωή μας όχι μόνο αβεβαιότητες αλλά και κάποιες βεβαιότητες, κάποιες πνευματικές και υλικές σταθερές, τότε μπορεί και το μέλλον του ελληνισμού να είναι βέβαιο. Έχουμε το προνόμιο να είμαστε κληρονόμοι ενός λαμπρού παρελθόντος, που κατάλληλα αξιοποιούμενο μπορούσε να μας δώσει την ασφαλή βάση για ένα επίσης λαμπρό παρόν κι ένα λαμπρότερο μέλλον. Αυτό που γεννά την αβεβαιότητα είναι το σκεπτικιστικό ερώτημα: διαθέτουμε το κατάλληλο έμψυχο δυναμικό που θα χειριστεί και θα διαχειριστεί τα πεπρωμένα μας και το οποίο θα κατευθύνει τη πορεία του Ελληνισμού;

Λέγεται πως σήμερα ο Ελληνισμός βρίσκεται σε κάμψη. Όμως συχνά στο παρελθόν πέρασε από παρακμιακές καταστάσεις αλλά κατάφερε να τις ξεπεράσει. Να αναβιώσει και να επιβιώσει. Σήμερα αυτό που χρειάζεται είναι να δείξουμε- χωρίς λεκτικούς βαρυγδουπισμούς- όχι πως είμαστε ένας αθάνατος λαός, αλλά ότι τουλάχιστον δεν είμαστε ένας πεθαμένος λαός. Αυτό προϋποθέτει ότι πρέπει να εργασθούμε κι όχι να επαναπαυθούμε. Να σχεδιάσουμε κι όχι να αυτοσχεδιάσουμε. Και μάλιστα ούτε να σχεδιάσουμε αλλά να προσχεδιάσουμε, προτού πορευθούμε προς την  Ενωμένη  Ευρώπη,  που,  αν δεν είμαστε  καλά  οργανωμένοι, μας αναμένει σαν νέος Πολύφημος να μας καταπιεί. Για τους επιφανείς του τόπου μας θα φανεί ευμενής: θα τους φάει τελευταίους... Ίσως γιατί συγκατετέθηκαν στο "φάγωμα" της Μακεδονίας ως ονόματος και προετοίμασαν το έδαφος για το "φάγωμα" της Θράκης πιθανώς ενός εξαμήνου, αν δεν αφυπνι­σθούμε εγκαίρως.

Λέμε ότι σήμερα κτίζουμε το σπίτι του αύριο ή μάλλον φτιάχνουμε το δικό μας διαμέρισμα στην αυριανή πολυκατοικία της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι με τι υλικά το φτιάχνουμε και σε τι ύψος το τοποθετούμε: Θα διεκδικήσουμε δωμάτια με θέα ή θα περιοριστούμε στο ισόγειο. Οι αρχαίοι ήσαν προειδοποιη­τικοί: "Κακής απαρχής γίγνεται τέλος κακόν". Πρέπει να σχεδιά­σουμε σωστά το σπίτι του μέλλοντος, για να χωρέσει τα όνειρά μας. Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που κάνουν σχέδια γι' αυτό. Εμείς αντί να κάνουμε σχέδια, κάνουμε κομματισμό. Οι πολιτικοί μας, όπως έγραψα προ δεκαετίας σ' ένα βιβλίο μου, αντί να σκέπτονται τις επόμενες γενεές, σκέπτονται τις επόμενες εκλογές. Τους ενδιαφέρει το μέλλον του κόμματος ή το δικό τους κι όχι το μέλλον της Ελλάδος. Η πολιτική ανευθυνότητα του παρόντος θα χρεώσει το μέλλον με  βαρειές ευθύνες.

Ακούγεται συχνά ότι το μέλλον του Ελληνισμού είναι ευθύνη των νέων. Αλλ' οι νέοι είναι δική μας ευθύνη. Για ν' αποκτήσουν αίσθημα ευθύνης, πρέπει να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις. "Δεν θα πείσουμε τον κολυμβητή να καταδυθεί, αν δεν γεμίσουμε την πισίνα με νερό", δίδασκε ο Κομφούκιος. Και οι νέοι δεν πρόκειται ν' αναλάβουν καμμιά ευθύνη, όταν βλέπουν με πόση ανευθυνότητα αντιμετωπίζουμε όχι μόνο το δικό τους μέλλον αλλά και το μέλλον του Ελληνισμού. Η ευθύνη που φέρουμε από μια μεταπήδηση από το στενό εθνικό στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, απαιτεί να εξοπλίσουμε τη νέα γενιά με ισχυρά πνευματικά