Ιστορικός - Συγγραφέας

Εγώ κρέας για εμφύλιο δεν πουλώ

Πηγή: 
Πολιτικά Θέματα

αυτή που το πολεμοφανές - σκηνικό και το πο­λεμόχαρο πνεύμα μεταφέρονται στη γει­τονιά μας, η φράση αυτή, παρά την πάρο­δο τόσων χρόνων, αντί να χάνει, κερδίζει σε εγκυρότητα. Γιατί είμαστε ένας περίερ­γος λαός. Σε ώρα πολέμου μονοιασμέ­νοι, σε ώρα ειρήνης διχασμένοι. Η κα­λύτερη διάψευση της θεωρίας του Φαλμε-ράϋερείναι το εθνικό μας "έιτζ", η άτη. Υπάρχει στην ελληνική ιστορία ένας απαρασάλευτος ιστορικός κανόνας: Όταν ο Ελληνας δεν τρώγεται με τους άλ­λους, τρώγεται με τον εαυτό του. Πολ­λές οι αιτίες. Κυρίως, όμως, το γεγονός ότι ο Έλληνας προσκολλάται περισσότε­ρο σε πρόσωπα παρά σε ιδέες. Η προσω­ποποιεί τις ιδέες. Δυστυχώς η ροπή προς τον εμφύλιο είναι η τρανότερη απόδειξη ότι παραμένουμε... Έλληνες!

Και γι' αυτό γινόμαστε "κρέας", βορά του εμφυλίου. Ας προσεχθεί η λέξη που χρησιμοποιεί ο Μακρυγιάννης. Λέξη βα­ρειά, βάναυση. Έτσι ονομάζει τον εαυτό του και το λαό που συμμετέχει σ' έναν εμ­φύλιο. Κρέας για τα κανόνια. Αυτή άλλω­στε την ονομασία χρησιμοποιούν κι όσοι οδηγούν τους λαούς σε εμφύλιες ανθρω­ποσφαγές. Κρέας ονομάζουν το λαό, ό­πως και κάθε άλλο ζωικό είδος που οδη­γείται σε σφαγείο. Γι' αυτούς το κρέας ζώ­ων ή ανθρώπων έχει σαν στόχο το κέρ­δος. Ο Μακρυγιάννης αρνείται. Απο­στρέφεται το ρόλο του κρεοπώλη. Και ήταν αγράμματος. Άραγε, θα τον επιλέξουν οι σύγχρονοι γραμματισμένοι πολιτικοί μας; Άγγλος πολιτικός του περασμέ­νου αιώνα έγραψε ότι η Ελλάς "δείται ζουρλομανδύου". Μας τι­μά αυτή η υπόδειξη; Ο ελλέβορος, φυτό θεραπευτικό για τη σχιζοφρένεια, αρχίζει στον τόπο μας να σπανίζει. Ίσως η ομοψυ­χία χάθηκε από τη χώρα αυτή από τη στιγμή που η Ομόνοια έ­γινε πλατεία. Και τι πλατεία! Δι­χόνοιας!

Πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια μας. Η Ελλάς και οι άλλες βαλκανικές χώρες είναι στο μάτι του κυκλώνα. Κι εμείς είμαστε τυ­φλωμένοι. Η παράλυση του κρα­τικού μηχανισμού, το σπάσιμο του εθνικού ιστού, η ασύδοτη δράση κακοποιών και τρομοκρατών με­τατρέπουν την Ελλάδα σε Κολομβία. Τα Βαλκάνια χτυπιούνται σε δύο μέτωπα. Κάποιοι επιδιώκουν τη διάλυση της Ελλά­δος, με απώτερο στόχο τη διάλυση των Βαλκανίων και κάποιοι άλλοι επιδιώ­κουν τη διάλυση των βαλκανικών κρα­τών με σκοπό τη διάλυση της Ελλάδος. Το βαλκανικό ηφαίστειο, μετά από μια κάλ-μα τεσσάρων δεκαετιών, αρχίζει να ενερ­γοποιείται. Η Ελλάδα είναι στη βάση του Βαλκανικού γεωπολιτικού συ­μπλέγματος και μοιάζει με το μυθικό Ατλαντα, που πρέπει να σηκώσει στους ώμους της όλο αυτό το πιεστικό φορτίο. Αν εκραγεί το ηφαίστειο, η λάβα θα φθάσει ως το Αιγαίο και ίσως συγκρα­τηθεί στα Τέμπη.

Δυστυχώς, μια ματιά στις γύρω χώρες και στον κόσμο γενικότερα θα πείσει και τον πιο δύσπιστο ότι μπαίνουμε σε μια φάση αλλαγών μέσα από μια αλυσίδα α­ναστατώσεων και ταραχών. Πολλά τείχη έπεσαν, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η υφήλιος βαδίζει προς μία "νέα τάξη πραγμάτων". Ο τοκετός, από τον οποίοθα προκύψει αυτή η "νέα τάξη", δεν θα είναι ανώδυνος. Μάλλον θα γίνει με και­σαρική τομή. Μετά τον πόλεμο του Κόλπου, η προσοχή του κόσμου στρέφεται σία Βαλκάνια. Στη Γιουγκοσλαβία ο εμφύλιος, παρά τις αλλεπάλληλες εκεχει­ρίες κι επίσημες υπογραφές, μαίνεται. Το Ντουμπρόβνικ φλέγεται. Στην Αλβανία, παρά τη μαζική έξοδο χιλιάδων ανήσυχων νεαρών, οι ταραχές συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό. Έκρυθμη είναι η κατάσταση και στη Βουλγαρία, όπου η μουσουλμανική μειονότητα προξενεί περισσότερα