Ιστορικός - Συγγραφέας

Εγώ κρέας για εμφύλιο δεν πουλώ

Πηγή: 
Πολιτικά Θέματα

Ο Μακρυγιάννης ονόμασε - κι ή­ταν - τον εαυτό του "πατριδοφύλακα". Δυστυχώς η χώρα μας δεν ανέδειξε πολλούς Μακρυ­γιάννηδες και γι' αυτό έγινε "ξέφραγο α­μπέλι". Επί πλέον, τα ηγετικά στοιχεία της σπάνια κι ελάχιστα άντεξαν στο κάλεσμα της δολερής, κατά το Σολωμό, διχόνοιας, που προσφέρει μια χλωμή και άδοξη δό­ξα. Ο Έλληνας πιστεύει στη μοναδικότητά του. Κι αφού κάθε μονάδα λειτουργεί πά­νω στη βάση του "εγώ" και όχι του "ε­μείς", δεν είναι δύσκολο ο λαός να διχο­τομηθεί ή να τριχοτομηθεί. Σήμερα μάλι­στα έχει πολυτεμαχισθεί, έτσι που ο τόπος να μη μοιάζει πως κατοικείται από ομόγλωσσους, ομόδοξους και ομότροπους ανθρώπους. Κα­τοικείται από ανθρώπους "που μισούνται ανάμεσά τους".

Βέβαια, μπορεί ο εμφύλιος πό­λεμος να μην έχει εκδηλωθεί στη χώρα μας με τη μορφή πολεμι­κής συγκρούσεως, εν τούτοις εί­ναι εμφανέστατη η διχόνοια στο χώρο της πολιτικής, πράγμα που δεν επιτρέπει την εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών και α­σφαλώς αποκλείει τη συνεργασία ή το συντονισμό όλων των πολι­τικών δυνάμεων και φορέων πά­νω σε κρίσιμα εθνικά θέματα, ώ­στε να διαμορφώσουμε μια ενι­αία πολιτική εθνικής περισυλ­λογής. Η διατάραξη αυτής της κοινωνικής και πολιτικής ειρή­νης, που προπομποί τους είναι οι βομβιστικές και δολοφονικές επιθέσεις των αγνώστου κατευθύνσεως τρομοκρα­τών, είναι ο προάγγελος μιας εμφυλιοπο-λεμικής ρήξης, μιας ρήξης που θα είναι ολέθρια για το μέλλον του τόπου μας, σε μια εποχή εθνικιστικών εντάσεων και διεκδικήσεων. Αυτοί που συντελούν στον κλονισμό της κοινωνικής ειρήνης, υπο­θάλπουν ένα κλίμα που μεταφέρει τους δείκτες του ημερολογίου μας στις χρονο­λογίες 1944 -1946. (περίοδος Εμφυλίου)

Επίσης, αν δεχθούμε ότι τους λαούς της Βαλκανικής ενώνει μια προαιώνια πολιτιστική παράδοση (αρχόμενη από Φι­λίππου Β' κι εδώθε) και μια κοινή ψυχο­σύνθεση των κατοίκων της, υπάρχει βά­σιμος φόβος να εμπλακούν οι λαοί αυτοί σε μια νέα "εμφύλια" ρήξη, που θα δώσει την ευκαιρία σε χώρες του Βορρά, της Δύ­σης και της Ανατολής να καρπωθούν οφέλη σε βάρος τους. Κι έτσι να υποβαθ­μισθεί ακόμη περισσότερο η πιο υποβαθ­μισμένη περιοχή της Ευρώπης που έως τον 14ο αιώνα ήταν η πιο προηγμένη. Κι εμείς οι Έλληνες, που έχουμε πρόσφατηεμπειρία εμφυλίου, αντί να δώσουμε το παράδειγμα της ομόνοιας, δίνουμε το πρότυπο της διχόνοιας.

Δυστυχώς, το κακό ριζικό των "Αδερφοφάδων" δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα από τον εσωτερικό κόσμο του Έλληνα. Παραμένει ιστορικό πεπρωμένο τους. Ο πιο επικίνδυνος εχθρός που έχει ν' α­ντιμετωπίσει η χώρα μας, είναι ο εαυ­τός της. Ο Έλληνας δεν έχει καταλάβει ότι αντί να μάχεται εναντίον του εαυτού του, είναι προτιμότερο να μάχεται υπέρ του εαυτού του, με την ευρεία βέβαια έν­νοια. Γιατί όταν λέμε "υπέρ του εαυτού του", δεν περιορίζουμε την έννοια σταστενά όρια του "εγώ" αλλά στον ευρύτερο χώρο της εθνότητας. Και πάλι, την εθνότη­τα δεν την ταυτίζουμε με την ελλαδικότητα, με το μίζερο κράτος μας, αλλά με την ευρύτερη έννοια του Ελληνισμού, που υ­περέχει του κρατικού ελλαδισμού.

Κι όμως αντί να έχουμε μια πολιτική ανοιχτών οριζόντων, χαράσσουμε σε α­τομική και πολιτική διάσταση μια πολιτι­κή στενών οριζόντων, που εξ αιτίας της στενοκεφαλιάς μας μπορεί να μας φέρει εκεί που πολλές φορές οδηγηθήκαμε, χω­ρίς να υπάρχει σήμερα ένας Μακρυγιάν­νης να δηλώσει ξερά: "Εγώ κρέας για εμφύλιο δεν πουλώ". Φράση, ωμή, γυ­μνή από ωραιοπάθεια, αλλά την ώρα