Ιστορικός - Συγγραφέας

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Πηγή: 
www.sarantoskargakos.gr

Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ μία κοινὰ ἀποδεκτὴ διαπίστωση: Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε τόση πολλὴ δημοκρατία, ὥστε δὲν ἀπαγορεύεται νὰ βγάζουμε τὰ μάτια μας. Πρὸ καιροῦ ἕνας συνεργάτης διάσημου δημοσιογράφου ἤθελε τὴν ἄποψή μου πρὸς ἀντίκρουση Γερμανοῦ ἱστορικοῦ ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι οὐδὲν κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Ἀρνήθηκα νὰ ἀπαντήσω προφασιζόμενος φωνητικὴ πάθηση. Πάντως, λόγω τῆς ἐμμονῆς του νὰ πληροφορηθεῖ, ἂν εἴμαστε ὄντως ἀπόγονοι των ἀρχαίων Ἑλλήνων, off the record τοῦ δήλωσα:

«Ὡς πρὸς τὰ προτερήματα ὄχι· ὡς πρὸς τὰ ἐλαττώματα ναί. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Οἰδίποδα». Ποὺ, ὡς γνωστόν, λόγω τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ἔβγαλε τὰ μάτια του. Αὐτὸ κάνουμε κι ἐμεῖς σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἱστορικῆς μας ζωῆς.

Ὄχι ὅτι δὲν πραγματοποιήσαμε θαύματα. Ἀλλὰ λόγω τῆς κακοκεφαλιᾶς μας τὰ κάναμε χαλάσματα. Τί ἀπέμεινε ἀπὸ τὸ ἔπος τοῦ ’40-41; Βεβαίως, εἴχαμε μιὰ πολυδιαφημισμένη ἀντίσταση. Δὲν τὴν ὑποτιμῶ, ἀφοῦ μάλιστα σύμπασα ἡ οἰκογένειά μου συμμετεῖχε σ’ αὐτή, φυσικὰ κι ἐγὼ σ’ ὅλον αὐτὸ τὸν κατατρεγμό. Ἀλλὰ ἃς εἴμαστε ρεαλιστές. Πόσοι Γερμανοὶ σκοτώθηκαν ἀπὸ τὶς ἀντιστασιακὲς ὀργανώσεις; Εἶναι ἀμφίβολο, ἂν ξεπέρασαν τοὺς 350!  Ἀλλ’ οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὶς συγκρούσεις ἀνάμεσα στὶς ἑλληνικὲς ἀντιστασιακὲς ὀργανώσεις ἦταν 100 φορὲς πάνω ἀπὸ τὸν παραπάνω ἀριθμό. Καὶ μόνο ἡ «Μάχη τῶν Ἀθηνῶν» κατὰ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1944 – Ἰανουάριο 1945 κόστισε καὶ στὶς δύο ἀντιμαχόμενες πλευρὲς 47.000 νεκρούς! Οἱ Γερμανοὶ ἔναντί των 350 νεκρῶν τους ἔστησαν στὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα πάνω ἀπὸ 50.000 Ἕλληνες, κυρίως νέα παιδιά. Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς πέντε στενοί μου συγγενεῖς. Ἀδέλφια τοῦ πατέρα καὶ πρωτανήψια του. Δηλαδή, οἱ πιὸ στενοὶ σ’ ἐμένα συγγενεῖς.

Ὡστόσο, παρὰ τὰ τραγικὰ λάθη ποὺ μᾶς κόστισαν τόσο πολὺ σὲ ἀτομική, οἰκογενειακὴ καὶ ἐθνικὴ διάσταση, ποτὲ δὲν ἔγραψα λέξη πικρὴ γιὰ τὴν Ἀντίσταση. Ἤμουν κι ἐγὼ ἕνα παιδὶ καὶ ἔμεινα πιστὸς στὰ πατριωτικὰ –πρωτίστως σ’ αὐτὰ– ἰδανικά της. Εἶχα –καὶ δὲν τὸ κρύβω, οὔτε τὸ ἔκρυψα ποτὲ– μῖσος σφοδρὸ κατὰ τῶν ποικιλωνύμων συνεργατῶν τῶν ἀρχῶν Κατοχῆς, κατὰ τῶν δωσιλόγων καὶ τῶν μαυραγοριτῶν, πού, δυστυχῶς, ἀπὸ λάθη Ἀριστερῶν ἕγιναν ἡ μετὰ τὸν πόλεμο ἄρχουσα τάξη τῆς Ἑλλάδος. Ὅμοια ὑπῆρξα φανατικὸς πολέμιος τῶν Γερμανῶν, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔγραψα ὅτι θὰ ἔλθει καιρὸς ποὺ θὰ μᾶς ζητήσουν χρήματα γιὰ τὶς σφαῖρες ποὺ ξόδεψαν γιὰ νὰ μᾶς σκοτώσουν!

Ἀκολούθησα πάντα μιὰ εὐθύγραμμη πορεία ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας. Καὶ γιὰ λόγους ἀξιοπρεπείας καὶ ὄχι ἰδεολογίας, ἀρνήθηκα νὰ ὑπογράψω στὰ 17 μου χρόνια Δήλωση Μετανοίας, κάτι πού μοῦ ἐκόστισε ἀκριβά. Ἂν δὲν γινόταν ἡ ἀπεργία πείνας τοῦ λησμονημένου καὶ φρικτὰ δολοφονημένου γιατροῦ Τσιρώνη, προοριζόμουν γιὰ τὸ Μακρονήσι. Οὔτε βιβλιάριο ναυτικοῦ δὲν μπόρεσα νὰ βγάλω γιὰ νὰ μπαρκάρω. Παρότι ἐργαζόμουν ἀπὸ μαθητής, μπῆκα μεταξύ των πρώτων στὴ Φιλοσοφική, ἀλλά, λόγω φρονημάτων, δὲν μοῦ δόθηκε ὑποτροφία. Ἐνῶ δόθηκε σὲ 23 ἄλλους ποὺ εἶχαν βαθμολογία μικρότερη ἀπὸ τὴ δική μου! Καὶ περὶ τὸ τέλος τῶν σπουδῶν μου, ἔπαιξα ρόλο πρωταγωνιστικὸ στὸ φοιτητικὸ κίνημα τῶν ἐτῶν 1960-1961. Τότε εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ εἰσηγηθῶ τὸ 15% γιὰ τὴν παιδεία.

Στὸ στρατὸ (ὅλη μου ἡ θητεία στὴ Βεύη καὶ στὸ Ἀμύνταιο κατὰ τὸ βαρύτατο χειμῶνα 1963-1964) ἀξιοποιήθηκαν ὅλα τα προσόντα ποὺ εἶχα ἀποκτήσει ὡς δόκιμος «τζόκεϋ» καὶ διέπρεψα, σὺν τοῖς ἄλλοις, καὶ ὡς ἡμιονηγός. Πτυχιοῦχος πιὰ ὑπέβαλα τὰ χαρτιά