Ιστορικός - Συγγραφέας

Γίνεται, τιμής ένεκεν, μέλος του Συλλόγου Αθηναίων

11pt">«Κύριε Πρόεδρε,

Ερίτιμα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου των Αθηναίων, Σας ευχαριστώ θερμά για την προσγενομένη στο πρόσωπό μου τιμή, να αξιωθώ του μεταλλίου του Συλλόγου σας, ενός συλλόγου που διατηρεί ζώσα την παράδοση της κάποτε αρχοντικής Αθήνας και που μοχθεί να διατηρηθούν όσα υπολείμματα αρχοντιάς έχουν απομείνει.

Ελλόγιμο ακροατήριο,

Επειδή απευθύνομαι προς ανθρώπους εραστάς του αρχαίου λόγου, επιτρέψατε μου να ξεκινήσω αλλά και να χρησιμοποιήσω στην αντιφώνησή μου λόγους, που για πρώτη φορά ακούστηκαν στην πόλη αυτή, όταν επί αιώνες ήταν "Ἑλλάδος παίδευσις". Και της υφηλίου παίδευσις επί Ρωμαίων και Βυζαντινών.

Έλεγαν οι αρχαίοι κάτοικοι της πόλεως αυτής: "Ἀχάριστος ὅστις εὖ παθῶν ἀμνημονεῖ". Δηλαδή, είναι αχάριστος αυτός που, ενώ ευεργετήθηκε, λησμονεί την ευεργεσία. Είναι η πρώτη φορά που τιμούμαι όχι μόνον για ένα έργο, όπως η τρίτομη "Ιστορία των Αρχαίων Αθηνών", αλλά και για το σύνολο της πνευματικής προσφοράς μου που αριθμεί 72 έργα, και για το εκπαιδευτικό μου έργο που συνεχίζεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα με δωρεάν παραδόσεις ιστορίας στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο της γεραράς "Εταιρείας Φίλων του Λαού" και με δεκάδες διαλέξεις κατ' έτος ανά την ελληνική επαρχία και την Αθήνα.

Βεβαίως δεν λησμονώ την βράβευσή μου που έγινε εν αγνοία μου στην Καλαμάτα προ 12ετίας, όταν για μια συλλογή δοκιμίων μου, έλαβα το Βραβείο Παν. Φωτέα, που είχε αθλοθετήσει η Νομαρχία Μεσσηνίας. Φυσικά η Ελληνική Πολιτεία και ο Δήμος Αθηναίων με αγνοούν προκλητικά, αλλά δεν πικραίνομαι. Το μεγαλύτερο βραβείο που έδωσε ποτέ ο Δήμος των Αθηνών ήταν το κώνειον στον Σωκράτη!

Με τιμά σήμερα ο Σύλλογος Παλαιών Αθηναίων, ενώ δεν με τίμησε η πατρίδα μου η Λακωνία για την οποία έγραψα το δίτομο έργο "Ιστορία της Αρχαίας Σπάρτης". Γνωρίζω το παροιμιακό: "Οὐδείς προφήτης εἰς τήν ἰδιαιτέραν του πατρίδα". Ναι, η Λακωνία, και ιδιαίτερα η Μάνη, είναι η γενέτειρά μου. Η Αθήνα όμως είναι η "θρέψασα και η ενεγκαμένη". Την γνώρισα για πρώτη φορά το 1946. Έζησα σε πολλές περιοχές της: Μεταξουργείο, Νέος Κόσμος, Νέα Σμύρνη, Φραγκοκλησιά, Αιγάλεω και από το 1974 μονίμως στη Μαγκουφάνα. Εργάστηκα στην Πλάκα, στην οδό Σταδίου. στην οδό Αιόλου ως μαθητευόμενος τεχνίτης, και πωλητής σε μεγάλα καταστήματα (Κολλάρου-Δραγώνα) και ως ξυλουργός στην οδό Θηβών. Με τους μαθητές μου και τα παιδιά μου έχουμε περιτρέξει κάθε γωνιά της Αττικής. Παραμένω ως την ηλικία αυτή ένας αιώνιος ερωτευμένος με μία πόλη ωσάν κι αυτή, που όταν ήμουν παιδί, λίγο μετά την Κατοχή, την τραγουδούσαμε με καμάρι:

Λόντρα, Παρίσι, Νιου