Ιστορικός - Συγγραφέας

Γίνεται, τιμής ένεκεν, μέλος του Συλλόγου Αθηναίων

μας, κατεχόμουνα από μεγάλη αγωνία, κυρίως όταν έπρεπε να διατυπώσω κάποια πρότασή μου, κάποια παρατήρησή μου ή να εκφράσω μια γνώμη μου. Μια αγωνία όμως που δεν πήγαζε από φόβο, γιατί αυτό το συναίσθημα σε άλλους το προξενεί ο Σαράντος, σ' αυτούς ίσως που δεν αντέχουν τις αλήθειες του και την ευθύτητα με την οποία διατυπώνονται... Η αγωνία μου λοιπόν, προερχόταν από την πεποίθηση ότι τα λεγόμενά μου δεν θα μπορούσαν καν να πλησιάσουν την εκφραστικότητα, την μεταδοτικότητα και το πάθος των δικών του προτάσεων. Δεν άργησα όμως να καταλάβω ότι κάθε κουβέντα του κατά τις συνεδριάσεις μας, ερέθιζε το μυαλό μου και προκαλούσε τη σκέψη μου κατεβάζοντας καλύτερες ιδέες, ενώ παράλληλα έλυνε τη γλώσσα μου μεταδίδοντάς της το δικό του σεβασμό στην αξία της. Είμαι δε σίγουρη, ότι παρόμοια συναισθήματα γεννιόνταν και στα άλλα μέλη του συμβουλίου. Καταλαβαίνετε λοιπόν την στενοχώρια όλων μας, όταν ένα χρόνο αργότερα, ο Καργάκος, πιστός στην απόφαση που είχε πάρει και δηλώσει από την αρχή της συμμετοχής του στο Δ.Σ., πως αν ορισμένες αντιμετωπίσεις του πνευματικού κέντρου από την κεντρική διοίκηση του Δήμου δεν άλλαζαν μέσα σε ένα χρόνο, ώστε να μπορούμε έτσι πιο ευέλικτα να παράξουμε πνευματικό έργο, εκείνος δεν θα είχε καμιά θέση σ' αυτό το συμβούλιο. και χωρίς να διαμαρτυρηθεί ξανά, χωρίς να κατηγορήσει, ένα χρόνο σχεδόν αργότερα, υπέβαλε σιωπηλά την γραπτή παραίτησή του. Δεν συγκινήθηκε ούτε από τις παρακλήσεις μας, και κανείς μας δεν στάθηκε ικανός να τον μεταπείσει, ούτε καν ο ίδιος ο Δήμαρχος, ο αγαπητός του και αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης. Έτσι λοιπόν εκεί μέσα φτωχύναμε και η απουσία του έγινε αφάνταστα αισθητή.

Από τότε όμως, μπορώ να πω ότι έγινα φανατική αναγνώστρια και μελετήτρια του έργου του και των δημοσιευμάτων του, και σε ό,τι προσωπικά προσπάθησα να δημιουργήσω από εκεί και πέρα στη ζωή μου, είχα ανάγκη τη δική του ενθάρρυνση τη δική του συμπαράσταση, τη δική του επιβεβαίωση, την οποία δεν δίσταζα να του τη ζητώ. Κι εκείνος μου την πρόσφερε τόσο απλόχερα, που πάντα θα έχω την αμφιβολία αν στάθηκα αντάξια της προσφοράς του. Γιατί ο Σαράντος Καργάκος, όπως όλοι εδώ γνωρίζουμε, είναι πάνω απ όλα ένας Μεγάλος Δάσκαλος, ένας ευφυής και ευαίσθητος άνθρωπος των γραμμάτων, που με αγάπη και χειμαρρώδη λόγο, χωρίς τους δισταγμούς και τις αναστολές -που σε πολλούς άλλους επιβάλλουν οι συνθήκες ανάδειξης τους- μεταδίδει τις γνώσεις του, αντιδρά με όλες του τις δυνάμεις στο ρεύμα της ισοπέδωσης και ανοίγει νέους ορίζοντες ευαισθησίας, κρίσης και γνώσης. Γνωρίζει την ελληνική γλώσσα όσο ελάχιστοι, ακούει τις νότες της και συγκινείται από το μεγαλείο των συνθέσεων της, είναι μύστης της ιστορίας και γενικότερα μια πολύπλευρη προσωπικότητα των γραμμάτων. Γιατί ακόμα είναι ένας ανοιχτόμυαλος σύγχρονος Ευρωπαίος, που δεν κουράζεται ωστόσο να φωνάζει ότι όποιος διαγράφει το παρελθόν του διαγράφει και το μέλλον του. Ταυτόχρονα όμως, είναι ένας πονεμένος Μανιάτης που λατρεύει τον τόπο του και την βαθειά ιστορία του, ένας Μανιάτης που παιδάκι ακόμα είδε