Ιστορικός - Συγγραφέας

«Ἀπό μικρό κι ἀπό τρελό...»

Πηγή: 
www.sarantoskargakos.gr

Πᾶνε χρόνια πολλά πού γνώρισα, ὡς μαθήτρια, ἕνα τρελοκόριτσο, πού συνδύαζε καί τίς δύο ἰδιότητες γιά τήν παραγωγή τῆς ἀλήθειας. Τό ἐν λόγω τρελοκόριτσο, ἀντί νά μοῦ γράφει ὅσα ἀπαιτοῦσαν τά «μουρλά» τοῦ ὑπουργείου Ὑπνοπαιδείας –καί τώρα διά βίου παθήσεως- μοῦ γέμιζε τίς κόλλες του «κουφά», ἔτσι γιά νά μέ «κουφάνει». Ἕνα τέτοιο κουφό ἦταν καί τό ἀκόλουθο παραινετικό: «Κάνε τή ζωή σου μακριά καί χρήσιμη σάν χαρτί ... τουαλέττας»!

Εἶχε μιά περίεργη «φιλοσοφία» γιά τή ζωή. Ἡ βιοθεωρία της εἶχε συμπυκνωθεῖ στό ἀπόφθεγμα: «Ἡ ζωή εἶναι μιά ντομάτα· ἄλλος τήν τρώει σαλάτα κι ἄλλος τήν τρώει στή μάπα». Ἐξίσου περίεργη ἦταν ἡ ἀντίληψή της γιά τό σχολεῖο. Γράφει γι’ αὐτό: «Τό σχολεῖο θέλει διάβασμα· τό διάβασμα θέλει χρόνο. Ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα. Καί τώρα δέν εἶναι καιρός νά ξοδευόμαστε».

Χρησιμοποιοῦσε μ’ ἕναν δικό της τρόπο τή γραμματική. Κάποτε σέ μιά γλωσσική ἄσκηση μοῦ εἶχε γράψει: «Ἡ βία εἶναι θηλυκό τοῦ βίος». Καί στό περιθώριο εἶχε προσθέσει: «Γι’ αὐτό ὁ βίος μας εἶναι ἀβίωτος»! Ἀπεχθανόταν τήν ὑπουργοπαιδική ἄσκηση βίας στό νεανικό μυαλό μέσω τῆς «παπαγαλίας» γιά νά ἐξασφαλίσει κανείς μεγάλο βαθμό. Γιά ἕνα τέτοιο «παπαγαλάκι» μοῦ εἶχε πεῖ: «Ἄν ὁ Θεός ἔβρεχε μυαλά, αὐτός θά κρατοῦσε ὀμπρέλλα». Σοφόν, ἀλλά τό «παπαγαλάκι» ἔγινε λίγο μετά ὑπουργός. Ἡ Μαρία, ἔτσι λεγόταν τό «τρελοκόριτσο», μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε –μεγάλη πιά- ὅτι γιά ὅλα τά «κουφά» πού συμβαίνουν στή χώρα μας, φταίει ἐν πολλοῖς ὁ Θεός. Δέν εἶχε πεῖ ὁ Χριστός «Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι;».

Δέν τῆς ἔλειπαν οἱ πολιτικές ἀνησυχίες. Συχνά μοῦ ἔγραφε: «Ὁ Χριστός πέθανε· ὁ Μάρξ πέθανε. Κι ἐγώ τελευταῖα δέν αἰσθάνομαι καλά». Κάποτε στό σχολεῖο ἄλλος καθηγητής τούς ἔβαλε ἔκθεση γιά τόν πόλεμο καί τήν εἰρήνη. Ἡ Τρελο-Μαρία βρῆκε τήν εὐκαιρία νά γράψει: «Γιατί οἱ σφαῖρες σφυρίζουν ὅταν παίζουν; Γιατί τό ‘παίζουν’ ἀδιάφορες». Ὁ καθηγητής σημείωσε στό πλάι: «εἶσαι ἐκτός θέματος». Κι ἡ Τρελο-Μαρία πρόσθεσε ἀπό κάτω κάτι χυδαῖο: «Ἄν ὁ αὐνανισμός (δέν τό ἔγραψε ἔτσι) ἦταν προσευχή, θά γινόμασταν ὅλοι ἄγιοι». Τήν ἴδια παρομοίωση εἶχε κάνει μέ τούβλα κι εἶχε ἐξαγάγει τό συμπέρασμα: «Τότε ἡ Ἑλλάδα θά εἶχε γεμίσει οὐρανοξύστες».

Δέν εἶχε καλή ἰδέα γιά τόν σημερινό ἄνθρωπο. Κάποτε μοῦ ἔδειξε ἕναν ἀφορισμό της. Ἴσως ἀρέσει: «Πολλά ἀπό τά δεινά τῆς ἐποχῆς μας ὀφείλονται στό ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἐργαζόμενους δέν σκέπτονται καί οἱ περισσότεροι ἀπό τούς σκεπτόμενους δέν ἐργάζονται». Τήν ἐνοχλοῦσαν οἱ διακρίσεις ἀνάμεσα στίς γυναῖκες καί τούς ἄνδρες. Σέ τετράδιό της εἶχε σημειώσει σέ περίοπτη θέση: «Ἀκόμη καί σήμερα ἀντιμετωπίζουμε τόν δυνατό ἄνδρα σάν ἕνα γεννημένο ἡγέτη, ἐνῶ μιά δυνατή γυναῖκα σάν ἀνωμαλία τῆς φύσης». Ἡ «Τρελο-Μαρία, ἦταν δυνατή φύση. Τό ἔμβλημά της ἦταν: «Μήν περιμένεις νά χιονίσει, γιά νά δεῖς ἄσπρη μέρα· πέτα κι ἐσύ ἕνα γιαούρτι».

Καί ἡ Μαρία εἶχε πετάξει πολλά καί γι’ αὐτό τήν εἶχαν πετάξει ἀπό σχολεῖα πολλά. Ἦταν ἡ ἐποχή ὅπου κυριαρχοῦσε στό κοινωνικό, πολιτικό, ἀθλητικό μας στερέωμα ὁ Γ. Κοσκωτᾶς. Ὁ μόνος ἀπατεών πού εἶχε ἀποσπάσει τή συμπάθειά μου. Ἡ Μαρία εἶχε ἐνθουσιαστεῖ μέ αὐτό πού τότε εἶχα γράψει στά «Πολιτικά Θέματα» προειδοποιητικά: «Ἀπατεών συμφυρόμενος μέ πολιτικούς κινδυνεύει νά ... διαφθαρεῖ»! Καί τό χειρότερο: νά μπεῖ