Ιστορικός - Συγγραφέας

Άρθρα

Ὁ λαός τοῦ Χαητίου

Πηγή: 
Εστία

Δέν θά ἐκπλαγῶ, ἄν κάποιος ἤ κάποια νεοϊστορικός διατυπώσει τή θεωρία ὅτι ἡ παροῦσα οἰκονομική μας κακοδαιμονία ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι μέ ὑποκίνηση τοῦ Σατανᾶ, ξεφύγαμε ἀπό τή θερμή ἀγκαλιά τοῦ σουλτάνου κάνοντας τήν ἐπάρατη Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Διαβάστε Περισσότερα »

«Βρίζω, άρα... υπάρχω»

Πηγή: 
Η Σφήνα

Ας μην εκπληττόμεθα. Οι ύβρεις έχουν γίνει τρόποι... ευγενείας! Είναι τα savoir vivre των σημερινών «Ελλήνων», που έχουν τόση πνευματική σχέση με την ελληνικότητα όσο και ο Ηρακλής με το χιτώνα του Νέσου. Όπως ξεσχίζονταν οι σάρκες του ήρωα, στην προσπάθειά του να αποκολλήσει από πάνω του το χιτώνα, όμοια ξεσχίζεται η καρδιά κάθε ευαίσθητου ανθρώπου, όταν ακούει στο τρένο, στο δρόμο αλλά και σε σαλόνια, το λεκτικό οχετό που αναπηδά από το «έρκος των οδόντων» όχι μόνο νέων, αλλά και ατόμων που, αν δεν είχε προοδεύσει η επιστήμη της οδοντιατρικής, θα ήταν άνευ οδόντων! Διαβάστε Περισσότερα »

Υιέ μου, υιέ μου

Πηγή: 
Εστία

Μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της Πα­λαιάς Διαθήκης είναι η σύγκρουση του βασιλιά Δαβίδ με τον γυιό του Αβεσαλώμ. Ηττημένος ο νεα­ρός πρίγκιπας έφευγε έφιππος, αλλά τα μακριά μαλ­λιά του, αντιστρόφως άνισα προς τα μυαλά του, πιάστηκαν από ένα κλάδο δέντρου και, κρεμασμένος από τα μαλλιά ο επαναστάτης κατά του πατέρα γυιός, βρήκε θάνατο οικτρό. Σαν το έμαθε ο Δαβίδ άρχισε απαρηγόρητος να θρηνεί:

- Ω  υιέ μου Αβεσαλώμ, υιέ μου, υιέ μου Αβεσα­λώμ! Μακάρι να πέθαινα εγώ αντί για σένα, Αβεσα­λώμ, υιέ μου, υιέ μου! Διαβάστε Περισσότερα »

Ξένοι: Από τον «απολεσθέντα παράδεισο» στην... κόλαση!

Πηγή: 
Το Παρόν

Οι ξένοι -και το έχουμε εξηγήσει αυτό από παλιά- δεν ήλθαν σαν φυσικό φαινόμενο καταστροφής ούτε ανατροπής «κοσμοσωτήριων» καθεστώτων. Ούτε είναι φυγάδες «απολεσθέντων παραδείσων».  Διαβάστε Περισσότερα »

Τό παιδί κάνει τήν ἐπιλογή του...

Πηγή: 
Εστία

Φθάσαμε στό σημεῖο ὅσα πρό 30ετίας καί κάτι ἐθεωροῦντο εὐνόητα, νά θεωροῦνται σήμερα ἀκατανόητα, διότι ὅσα διδάσκονται τά παιδιά στό σχολεῖο, λόγω ἀλλεπαλλήλων ἐκπαιδευτικῶν ἀβελτηριῶν, εἶναι κατά τό πλεῖστον ἀνόητα. Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ξένοι στον τόπο μας ή ξένοι στον τόπο μας

Πηγή: 
Το Παρόν

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ρατσισμός. Υπήρχε -και προ Ψαθά- σουσουδισμός. Κάποιοι «ανερχόμενοι» το «έπαιζαν» αριστοκράτες και μάλιστα ευρωπαίοι αριστοκράτες, και περιφρονούσαν όχι μόνο την ελληνικότητα, αλλά και πάσα άλλη φυλετικότητα. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι προ ετών σε κάποιους «ανεβασμένους» κύκλους «νεοπροοδευτικών» είχαν γίνει συρμός σαν ονειδιστικοί όροι τα «Κατίνα» και «κατινισμός». Ωσάν το λαϊκό όνομα Κατίνα να είχε κάτι μιασματικό! Διαβάστε Περισσότερα »

Οἱ σύγχρονοι φοροφυγαδοθῆρες

Πηγή: 
Εστία

Τό «Ἑκατονταήμερο» καί τό «κούρεμα τῶν αὐγῶν»… Ὄχι δέν εἶναι στίχος σουρεαλιστικός. Ἐξηγοῦμαι: Στήν ἱστορία ὀνομάζουμε «Ἑκατονταήμερο» τήν συγκλονιστική περίοδο κατά τήν ὁποία ὁ Ναπολέων δραπετεύει ἀπό τήν Ἔλβα (1 Μαρτίου 1815) κάνει τά πάνω-κάτω στή Γαλλία, μέχρι νά ἔλθει ἡ μοιραία μέρα τοῦ Βατερλώ (18 Ἰουνίου 1815). Ἕνα ἑκατονταήμερο ζήτησε καί ὁ νῦν πρωθυπουργός γιά νά δώσει μιά εὐσταθῆ ἰσορροπία καί μιά ὀρθή πορεία στήν ἑλληνική οἰκονομία. Διαβάστε Περισσότερα »

Τά παιδιά τῆς καταιγίδας

Πηγή: 
Εστία

Κάποτε διαβάζοντας ἕνα βιβλίο τῆς Ἀγκάθα Κρίστι πού εἶχε κυκλοφορηθεῖ τό 1968, τή χρονιά τῶν μεγάλων νεανικῶν ἐξεγέρσεων, πρόσεξα μιά φράση πού καί σήμερα εἶναι ἐπίκαιρη:

«Βλέπετε στόν καιρό μας ἐκεῖ πάει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου! Μιά σπᾶνε τούς τηλεφωνικούς θαλάμους, μιά σπᾶνε τό ἕνα, μιά τό ἄλλο. Καί τί δέν κάνουν αὐτοί οἱ νεαροί βάνδαλοι τῆς ἐποχῆς μας. Κακόμοιρα παιδιά! Εἶναι πού δέν ξέρουν νά κάνουν τίποτε καλύτερο ἴσως. Δέν ξέρουν νά διασκεδάζουν παρά σπάζοντας τά πράγματα. Πολύ λυπηρό αὐτό, πολύ λυπηρό»! Διαβάστε Περισσότερα »

Κράτος καί ἐκκλησία

Πηγή: 
Εστία

Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου, κατά τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τῆς νέας Βουλῆς, κάποια κόμματα –ὡσάν ὅλα τά προβλήματά μας νά εἶχαν λυθεῖ–, ἔθεσαν ξανά τό θέμα τοῦ πολιτικοῦ –ὅπως λένε– ὅρκου. Ὁ ὅρκος, ὅμως, στή δική μας παράδοση, συνδεόμενος μέ τό «ἕρκος» (:φραγμός, δεσμός) εἶναι μόνον θρησκευτικός. Ἐξ ἄλλου ὅλα τά μέχρι τοῦδε Συντάγματα (ἀκόμη καί τά σοσιαλιστικά) εἶναι μιά μορφή θρησκευτικοῦ ὅρκου, ἀφοῦ ὅλα ἔχουν ψηφισθεῖ «ἐν ὀνόματι τῆς Ἁγίας, ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος». Διαβάστε Περισσότερα »

Γιά μιά αἰσιόδοξη χρονιά!

Πηγή: 
Εστία

Ἀρχαῖος φίλος μου ἀπό τό στρατό, μέ τόν ὁποῖο τό βαρύ χειμώνα τοῦ 1963-1964 εἴχαμε κάνει δύο φορές ὑπό καταρρακτώδη βροχή τήν πορεία τῶν 75 χλμ. (ὅρος ἄγνωστος γιά τό σημερινό στρατό) στό Βίτσι πρός ὅλες του τίς κατευθύνσεις, μοῦ τηλεφώνησε προχθές τό πρωί καί, γιά νά μοῦ «φτιάξει» τή διάθεση, ἄρχισε νά ὑποτονθορύζει ψαλτικῶς, ἐν εἴδει καλάντων, τό ἄλλοτε βαρυπενθές: «Θέλω νά πεθάνω, θέλω νά πεθάνω/γιά νά μήν πονῶ». Τόν ἔκοψα ξηρῶς: – «Γι’ αὐτό φροντίζει ὁ... πρωθυπουργός»! Διαβάστε Περισσότερα »