Σαράντος Ι. Καργάκος

Ιστορικός - Συγγραφέας
Άρθρα

Ἄς μή μάς παρασύρουν τά οἰκονομικά. Ἀπό ἀλλοῦ θά ἔλθουν τά δεινά. Καί μέ αὐτό ἐννοῶ ὅτι ὑπονομεύεται ὅ,τι σημαντικό ἀναδεικνύεται στήν Ἑλλάδα. Παλαιότερα εἶχα ἀκούσει ἀπό κάποιον ἐπίσημο ἐκπρόσωπο διεθνοῦς ὀργανισμοῦ ἐδῶ στήν Ἑλλάδα ὅτι οἱ ἔρευνες τοῦ καθηγητῆ Ἀνδρόνικου στή Βεργίνα καί οἱ σχετικές μέ τά εὑρήματα ἀπόψεις του συνιστοῦν ὄνειδος γιά τήν Ἑλλάδα!

Άρθρα

Ἦταν –ἔτσι τὸ θεώρησα τότε ποὺ τὸ πρωτάκουσα– ἕνα βάναυσο τραγουδιστικὸ ἄκουσμα. Παρότι δὲν μὲ ἀφοροῦσε (ἤμουν 9 ἐτῶν), μὲ ἐνοχλοῦσε αὐτὸ τὸ μετακατοχικὸ ἆσμα:

«Βρὲ πῶς μπατηρήσαμε

ποὺ σαρανταρίσαμε...»!

Άρθρα

Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ μία κοινὰ ἀποδεκτὴ διαπίστωση: Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε τόση πολλὴ δημοκρατία, ὥστε δὲν ἀπαγορεύεται νὰ βγάζουμε τὰ μάτια μας. Πρὸ καιροῦ ἕνας συνεργάτης διάσημου δημοσιογράφου ἤθελε τὴν ἄποψή μου πρὸς ἀντίκρουση Γερμανοῦ ἱστορικοῦ ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι οὐδὲν κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Ἀρνήθηκα νὰ ἀπαντήσω προφασιζόμενος φωνητικὴ πάθηση. Πάντως, λόγω τῆς ἐμμονῆς του νὰ πληροφορηθεῖ, ἂν εἴμαστε ὄντως ἀπόγονοι των ἀρχαίων Ἑλλήνων, off the record τοῦ δήλωσα:

Άρθρα

Ὅλη ἡ στρατιωτικὴ θεωρία τοῦ στρατάρχη Φὸς στηριζόταν στὴν ἐρωτηματικὴ σκέψη παλαιότερου Γάλλου στρατηγοῦ: «Περὶ τίνος πρόκειται;»

Ψηφίσαμε, ὅσοι ψηφίσαμε καὶ ὅ,τι ψηφίσαμε, στὸ προσδοκώμενο (κι ἂς μὴ λέμε ὅτι αἰφνιδιαστήκαμε) δημοψήφισμα τῆς 5ης Ἰουλίου, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε γιατί ἀκριβῶς ψηφίσαμε καὶ τί, τέλος πάντων, ψηφίσαμε. Μᾶς ἔλειπε τὸ «περὶ τίνος πρόκειται» τοῦ Φὸς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν βλέπουμε φῶς.

Άρθρα

Δὲν ξέρω γιατί, πιθανῶς λόγω ἐπιδράσεως τῶν συχνῶν προεκλογικῶν καὶ ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων, μιὰ φράση παλαιὴ ἔρχεται στὰ χείλη πολλῶν καὶ συχνά. Ἐσχάτως πολλοί μοῦ θέτουν τὸ ἐρώτημα: ποιὸς εἶπε, σὲ ποιὸν τὸ εἶπε καὶ μὲ ποιὰ ἔννοια εἶχε τὸν ἱστορικὸ λόγο: «Ὀψόμεθα εἰς Φιλίππους». Ἡ ἔκφραση, ποὺ ἔχει γίνει παροιμιακή, προέρχεται ἀπό το πολύτομο καὶ πολύτιμο ἔργο τοῦ Πλουτάρχου «Βίοι παράλληλοι». Ὁ Πλούταρχος κατ’ ἀκρίβειαν γράφει: «Ὄψει δὲ μὲ εἰς Φιλίππους» (= Θὰ μὲ δεῖς στοὺς Φιλίππους). Ἡ φράση αὐτὴ λέγεται ἀπό το φάσμα τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος πρὸς τὸν φονέα του, τὸν Μᾶρκο Ἰούνιο Βροῦτο, τὴν ὥρα τοῦ ὕπνου.

Βιβλία

Ἀπὸ τὰ χειρόγραφα τοῦ Ζὰν Πιὲρ Ζαρντὲλ

Μιὰ ἐκτέλεση δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση, ἔστω κι ἂν σὲ σκληρὲς ἐποχὲς γίνεται ὑπόθεση ρουτίνας. Πιὸ συγκλονιστικὴ εἶναι ἡ ἐμπειρία τοῦ εκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος. Συχνὰ οἱ στρατιῶτες τρέμουν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν μελλοθάνατο. Κατὰ κανόνα περισσότερο τρέμει ὁ κατάδικος ποὺ πρόκειται νὰ ἐκτελεσθεῖ. Ὅμως μὲ τὸν Εὐγένιο δὲν ἔγινε ἔτσι. Ἔδινε τὴν ἐντύπωση πὼς αἰσθανόταν ἱκανοποίηση ἐπειδὴ ἐπρόκειτο νὰ πεθάνει. Ζοῦσε ἐκεῖ ὅπου ζούσαμε κι ἐμεῖς, ἀλλὰ βρισκόταν ἀλλοῦ.