Σαράντος Ι. Καργάκος

Ιστορικός - Συγγραφέας
Άρθρα

Αμφιβαλλω ἄν ὑπάρχει ἄλλη περίοδος τῆς ἱστορίας ποὺ νὰ ξεπερνᾶ τὸ μέγεθος τῆς βλακείας τῆς δικῆς μας ἐποχῆς. Ἴσως τὰ ἔσχατα χρόνια τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς. Μία πρόσθετη ἐπιβεβαίωση αὐτοῦ μοῦ ἔδωσε ἕνα ἀδημοσίευτο κείμενο τοῦ ἀρχαίου φίλου καὶ συνεργάτη μου, τοῦ ἀρχαιομαθέστατου Χρίστου Λεμπέση ποὺ τὸ ἀναδημοσιεύω. Γράφει ὁ ἐρημίτης –ἀλλὰ πανταχοῦ παρών– τῆς Σαλαμίνας.

Άρθρα

«Υποχωρειτε, ὑποχωρεῖτε! Στὸ τέλος κάτι θὰ μᾶς μείνει». Κι ἄν μᾶς μείνει ἡ Μάνη, μπορεῖ κάποτε ἡ Ἑλλάδα νὰ «ματαειπωθεῖ Ἑλλάδα...», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης. Ἀλλὰ τώρα κι ἡ Μάνη κινδυνεύει νὰ σκλαβωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιδρομή ἑνὸς νέου Ἰμπραὴμ, τῶν ἀνεμογεννητριῶν! Ὑποχωρεῖτε, λοιπόν. Τὰ μάγουλα τῶν πολιτικῶν μας ἔγιναν κατάλληλα γιὰ τὴν προσγείωση σφαλιαρῶν.

Άρθρα

Δεν ἐνθυμοῦμαι σὲ ποιὸ γαλλικὸ μυθιστόρημα –ἴσως στὴν «Παναγιὰ τῶν Παρισίων»– εἶχα διαβάσει γιὰ τὸ «Πανηγύρι τῶν Τρελῶν». Ἀλλὰ δὲν ἔχει σημασία αὐτὸ. Τώρα τὸ πανηγύρι τῆς τρέλας τὸ ζοῦμε σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τοῦ πλανήτη. Ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια αἰσθανόμαστε τοὺς τριγμοὺς ἀπὸ τὴν περιδίνηση τῆς τρέλας. Ἰσχύει γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸ λατινικὸ ἀπόφθεγμα: «Bellum omnium contra omnes» (= πόλεμος πάντων κατά πάντων). Στὸν ἀραβικὸ κόσμο γίνεται χαλασμὸς. Τὰ μέτρα κατὰ τοῦ Κατὰρ θὰ ἐξελιχθοῦν σὲ κατάρα γιὰ ὅλη τὴ γῆ. Ὁ Τράμπ... τραμπουκίζει καὶ ἡ Εὐρώπη τραμπαλίζεται, ζαλίζεται καὶ μᾶλλον... διαλύεται. Ὁ Πούτιν τὸ παίζει «πονηρὰ ἀλώπηξ» καὶ περιμένει κάποιες κόττες νὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ κοτέτσι.

Άρθρα

Oπως συχνά ἔχω διακηρύξει οἱ ὅροι Δεξιὸς καὶ Ἀριστερὸς σέρνουν πάνω τους πολλὴ... πτωμαΐνη. Εἶναι πολλὰ χρόνια ποὺ καὶ μόνο τὸ ἄκουσμὰ τους μοῦ προκαλεῖ διανοητικὴ ἀλλεργία! Κι ἄν στὰ 77 χρόνια μου αἰσθάνθηκα τὴν ἀνὰγκη νὰ γράψω τὸ μυθιστόρημα –τὸ μοναδικὸ τῆς ζωῆς μου– ὑπὸ τὸν τίτλο «Ποιὰ ἦταν ἡ αἰτὶα γιὰ νὰ πεθάνει ὁ Εὐγένιος;» (ἐκδ. Σιδέρης 2014) ἦταν γιὰ νὰ δείξω τὸ πῶς μιὰ μαρτυρικὴ γενιὰ, ἡ δικὴ μου γενιὰ, μαρτύρησε κυριολεκτικὰ, συνθλίφτηκε ψυχικὰ καὶ σωματικὰ μέσα στὶς πολιτικὲς μυλόπετρες ποὺ δημιούργησαν οἱ ὅροι αὐτοί. Ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς βασανίζουν ὅπως τὸ φάντασμα τοῦ Μπάνκο βασάνιζε τὸν Μάκβεθ στὴν ὁμώνυμη τραγωδία τοῦ Σαίξπηρ.

Βιβλία

Καί μόνον τό γεγονός ὅτι ἡ Ὀλυμπιάδα (πρότερον Μυρτάλη) ὑπῆρξε σύζυγος τοῦ Φιλίππου Β΄ καί μητέρα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, τῆς ἔδινε τό προνόμιο νά κατέχει σημαντική θέση στήν Ἱστορία. Τή θέση αὐτή, ὅμως, ἡ Ἠπειρώτισσα πριγκίπισσα δέν τήν κατέχει χάρη στή λάμψη τοῦ συζύγου καί τοῦ γυιοῦ της. Ἡ Ὀλυμπιάδα δέν εἶναι ἑτερόφωτη ἀλλά αὐτόφωτη. Διέγραψε τή δική της πορεία μέσα στήν Ἱστορία, τόσο στά χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ συζύγου της ὅσο καί στά χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ γυιοῦ της. Κυρίως, ὅμως, μετά τόν θάνατο τοῦ δευτέρου, ὁπότε ὁ ρόλος της στή Μακεδονία γίνεται πρωταγωνιστικός.