Σαράντος Ι. Καργάκος

Ιστορικός - Συγγραφέας
Άρθρα

(Στη μνήμη του Καπετάν Νικόλα Κωστάρα)

Κάθε φορά που πλησιάζει μια εθνική επέτειος τρέμω για τους... νεκρούς μας! Μην έλθουν από τα βάθη του Κά­τω Κόσμου και, βλέποντας τα χάλια του Πάνω Κόσμου μας, ζητήσουν από το Χάρο να τους πάει στα τρίσβαθα κι ακόμη πιο βαθειά. Είναι θλιβερό σε κάθε εθνική επέτειο οι ήρωες νεκροί μας να διαπιστώνουν μελαγχολικά, πόσο δεν μοι­άζουνε με μας. Εκείνοι ήσαν από άλλη «πάστα». Εμείς γί­ναμε πιο μαλακοί κι από οδοντόπαστα. Φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας! Οι μόνοι που λεβεντοπερπατούν είναι οι κακοποιοί.

Άρθρα

·                     Μπορεί κάποιοι τότε από τους αγωνιστές να μην είχαν ελληνική φωνή, είχαν όμως ελληνική ψυχή. Σήμερα κάποιοι έχουν ελληνική φωνή αλλ’ όχι ελληνική ψυχή.

·                     Η δυσφήμηση του ’21 είναι θέμα προβολής. Στην Ελλάδα του σήμερα μερικοί, για να διαφημιστούν, επιλέγουν να εξευτελιστούν.

Άρθρα

Ο τίτλος δεν αποκλείει και την γυναίκα, εφόσον διαθέτει το βασικό συστατικό που εμπεριέχεται στην ετυμολογική βάση του ονόματος του ανδρός: την ανδρειοσύνη. Υπήρξαν γυναίκες πολιτικοί που ανα­δείχθηκαν ανδρειότερες των ανδρών, όταν βρέθηκαν προ κρισίμων στιγμών.

Άρθρα

Όπως θα έχουν διαπιστώσει οι αναγνώστες μου, είμαι άνθρωπος με περιπετειώδη ιδιο­συγκρασία και με έντονη ροπή προς την πολυτελή δίαιτα. Συνεπώς έχω αποθησαυρίσει πολλές ταξι­διωτικές και γαστριμαργικές εμπειρίες. Σε μια επο­χή, λοιπόν, που εδώ στην Ελλάδα «δέναμε τα σκυ­λιά με τα λουκάνικα», προκειμένου να καλλιεργήσω τα ισπανικά μου στη μεξικανική τους εκδοχή, βρέ­θηκα στο Ακαπούλκο.

Άρθρα

Όχι, αυτή τη φορά η αναφορά δεν αφορά στην Ινδία. Αφορά στην Ελλάδα. Ωστόσο το περιεχόμενο νόημα του τίτλου είναι ίδιο με το νόημα του Ινδικού «Namaste»: Είμαι ευγνώμων ή ευτυχής για την παρουσία σας. Ο Έλλη­νας (και όχι Έλλην) νιώθει σπάνια ευγνώμων για την πα­ρουσία του άλλου Έλληνα, είναι όμως απέραντα ευτυχής για την παρουσία εκλογών. Νά ’μαστε, λοιπόν, ενώπιον εκλογών και μάλιστα διπλών. Χαράς ευαγγέλια!

Ομιλίες

Γη της πέτρας και της ελιάς, γη του πετρωμένου πόνου και της ματωμένης καρδιάς. Γη των όπλων και του μοιρολογιού. Γη του ισόβιου πένθους και του βροτολοιγού «δικιωμού». Πουθενά ο θάνατος δεν ήταν τόσο παρών, ως τα μέσα του περασμένου αιώνα, όσο στη Μάνη. Και πουθενά αλλού οι νεκροί δεν καθόριζαν τη μοίρα των ζωντανών όσο σ’ αυτή τη στενόμακρη γλώσσα γης που σαν νύχι δράκοντα μπήγεται στην υδάτινη σάρκα της Μεσογείου. Σ’ αυτή την άκρα του Μοριά οι πρόγονοί μας είχαν τοποθετήσει την είσοδο του Άδη. Και δεν είχαν άδικο.