Σαράντος Ι. Καργάκος

Ιστορικός - Συγγραφέας
Άρθρα

Προτοῦ ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ἀπό τή Μεγάλη Πέμπτη, εἴδαμε στή μικρή ὀθόνη νά ἀνίστανται ἐκ τοῦ τάφου τῆς ἀφανείας ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους ἐσφαλμένα νομίζαμε ὅτι ἦσαν φιλοξενούμενοι τοῦ Πλούτωνος καί τῆς Περσεφόνης!

Άρθρα

Δέν τό κατανοῶ. Πρός τί αὐτός ὁ κακοφανισμός; Γιά κάθε περί προσώπων, καί μάλιστα ἐκπροσώπων, ἐκλογή δέν ἰσχύει τό παροιμιακό «τοιοῦτοι ἔπρεπεν ἡμῖν ἀρχιερεῖς;» Πῶς μπορεῖ ὁ λαός νά ἀπαιτεῖ καλύτερους ἐκπροσώπους ἀπό τόν ἑαυτό του; Οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί μας ἀξίζουν ὅσο ἀξίζουμε κι ἐμεῖς.

Άρθρα

Οἱ ἐκλογές τῆς 6ης Μαΐου 2012 ἦταν ἐμφανές ἀπό καιρό ὅτι θά ἐξελίσσονταν, ὥς τήν ὥρα τῆς προσεγγίσεως στήν κάλπη, σέ ἐκλογές ἀμηχανίας. Ἦταν φυσικό, λοιπόν, ἀφοῦ ἡ κάλπη – μήτρα δέχθηκε ἀμήχανα σπέρματα, νά γεννήσει ἀμήχανον ἀποτέλεσμα. Τώρα πολλοί διαποροῦν: ἀφοῦ περίπου τά ἀποτελέσματα ἦσαν γνωστά, τί θέλαμε τόν περιττό μπελά τῶν ἐκλογῶν; Ἤ, μήπως βελτιώθηκε ἡ ποιότητα τῶν βουλευτῶν;

Άρθρα

            Κινούμαστε μέσα στίς ἐθνικές μας παραδόσεις. Τό «ὄχι» εἶναι γραμμένο μέ ἀνεξίτηλα γράμματα στήν ψυχή μας. Εἶναι τό ἱστορικό πεπρωμένο μας. Μέ μία διαφορά: ὅταν δύο φορές εἴπαμε «ΟΧΙ» στούς Ἰταλούς καί Γερμανούς, ἤμαστε τότε πρόθυμοι νά ριχτοῦμε στή φωτιά. Τώρα πού εἴπαμε τό νέο «ΟΧΙ» εἴμαστε πρόθυμοι νά ριχτούμε στή δουλειά; Πολλά ἀκούω ἀλλά πρόταση γιά δουλειά δέν ἀκουω.

Βιβλία

Στόχος μας μέ τήν παροῦσα συγγραφή εἶναι νά ζωντανέψουμε τή μνήμη τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, ὄχι γιά νά ἀναθερμάνουμε ἐθνικισμούς οὔτε νά ἀναξέσουμε πληγές. Ἁπλούστατα εἶναι ἱστορικό μας χρέος. Εἶναι θλιβερό ὁ πλέον ἔνδοξος καί κερδοφόρος ἑλληνικός πόλεμος νά παραμένει ἕνας ἄγνωστος πόλεμος -κι αὐτό ἰσχύει περισσότερο γιά τίς νεώτερες γενιές-ἐν ὀνόματι ἀβυσσαλέων σκοπιμοτήτων πού καλύπτονται μέ τόν πολυτελῆ πέπλο (ἄλλοι πληρώνουν γι' αὐτόν!) μιᾶς δῆθεν ἀντικειμενικότητας ἤ ἀποστάσεως -τάχα- ἀπό γεγονότα πού κάποτε χώρισαν τούς λαούς. Ὁ χωρισμός τῶν λαῶν καί οἱ συχνές συγκρούσεις μεταξύ αὐτῶν δέν εἶναι ἀπότοκος κάποιων συγγραφῶν. Εἶναι καρπός ἱστορικῶν συνθηκῶν καί συμφερόντων -ἀσφαλῶς.

Βιβλία

Μὲ δέος παρουσιάζουμε κάποιες σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸ τεράστιο αὐτὸ κεφάλαιο –μᾶλλον κεφαλάρι– τῆς ἱστορίας, ἐπιχειρώντας νὰ δώσουμε ἕνα «στίγμα» της μέσα ἀπὸ ἕνα «δακτυλικὸ ἀποτύπωμα», ποὺ εἶναι ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ Σοφία, ἕνα ἀποτύπωμα ποὺ μένει –εἰδικὰ στήν ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων– ἀνεξίτηλο μέχρι σήμερα. Τό βιβλίο αὐτό ξεφεύγει ἀπό τή γραμμή τῆς παραδοσιακῆς συγγραφῆς βιβλίων ἀναφερομένων στήν κακῶς‒κατά τόν γράφοντα‒ λεγόμενη «Βυζαντινή Αὐτοκρατορία», ὅρο πού πρῶτος χρησιμοποίησε ὁ Ἱερώνυμος Βόλφ τό 1562.