Σαράντος Ι. Καργάκος

Ιστορικός - Συγγραφέας
Άρθρα

Πολλοί ἐπικριτὲς μου –καλοπροαίρετα φυσικὰ!– μοῦ καταλογίζουν ὅτι ἐδῶ καὶ καιρό ἀρθρογραφῶ στὴν Kontra News. Ἐξετάζουν τὸ ποῦ γράφω καὶ ὄχι τό τὶ γράφω. Ὅπου κι ἄν ἔγραψα    –κι ἔχω γράψει σὲ ἀναρίθμητα ἔντυπα– ποτὲ δὲν ὑπέστειλα τὴ σημαία τῶν προσωπικῶν μου πεποιθήσεὼν μου, τὶς γλωσσικὲς καὶ ὀρθογραφικὲς μου ἀρχές. Αὐτοἰ ποὺ μὲ φθονοῦν –καὶ ποὺ τάχα θέλουν τὸ καλό μου– ἄς πάψουν τὶς ὕπουλες κακολογίες. «Ἀπὸ ἕναν κύκνο δὲν μποροῦν νὰ πέσουν παρά μόνο λευκά φτερά», ἔχει γράψει ὁ Οὐγκώ. Ἀκόμη καὶ σὲ ὑπόνομο νὰ μπῶ, θὰ βγῶ καθαρὸς, ὅπως βγαίνουν καὶ οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου. Διότι δὲν δελεάζομαι, οὔτε δεκάζομαι.

Άρθρα

Οταν ἐμφανίζεται ὁ φόβος, ὁ κόσμος ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ δίκαιο, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς ἀξίες καὶ τὶς ἠθικὲς ἀρχές, ἀδιαφορεῖ γενικὰ γιὰ ὅλες τὶς ὄμορφες ἱστορὶες τοῦ πολιτισμοῦ. Καὶ κάποιοι ἄνθρωποι τῆς δικῆς μου ἡλικίας κάνουν ὑπομονὴ μέχρι νὰ μποῦνε στὸ λιμάνι τῶν σκιῶν καὶ ν’ ἀγκυροβολήσουν στὴν αἰωνιότητα. Ζήσαμε πολλὲς καὶ φρικτὲς καταστάσεις στὸν αἰῶνα ποὺ πέρασε. Στὸν αἰῶνα, ποὺ ζοῦμε, διαισθάνομαι ὅτι θὰ ζήσουμε –ὅσοι τὶς ζήσουμε– ἀκόμη φρικτότερες. Δὲν ἔχουμε μόνο ὁρατοὺς ἐχθροὺς· ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀόρατοι ποὺ μᾶς ἀπειλοῦν. Κάποτε ἦταν χαρά μας ἕνα ταξίδι στὸ ἐξωτερικό. Τώρα εἶναι δοκιμασία.

Άρθρα

Πιστευω ὅτι τὰ δημοψηφίσματα στὴν Καταλωνία καὶ στὸ Κουρδιστὰν, καθὼς καὶ οἱ ἐκλογὲς στὴν Γερμανία θὰ ἔχουν γιὰ τὴ χώρα μας σοβαρώτερες προεκτάσεις ἀπ’ ὅ,τι ἄν γίνονταν σύντομα ἐδῶ ἐκλογὲς. Πάψαμε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ εἴμαστε ἕνα νησὶ καὶ νὰ μὴ μᾶς ἐπηρεάζει τὸ ὅ,τι γίνεται ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ἐξηγοῦμαι: ἄν τελικὰ γίνει –ὅπως κι ἄν γίνει– τὸ δημοψήφισμα στὴν Καταλωνία καὶ ἄν τελικὰ ἡ περιοχὴ αὐτὴ ἀποσπασθεῖ ἀπὸ τὸν ἱσπανικὸ κορμὸ, θὰ αὐξήσει τὶς αὐτο­διαθεστικὲς διαθέσεις ποὺ ἀναπτύσσονται ἐδῶ, καὶ συγκεκριμένα ἐπί δεκαετίες στὴν Κρήτη.

Άρθρα

Iσως εἶναι δικὴ μου ἰδιοτροπία ἀλλὰ μὲ ἐνοχλεῖ ἀφάνταστα νὰ διαβάζω βιβλία ποὺ ἀναφέρονται δῆθεν στὴ σύγχρονη θρησκολογία ἀλλὰ νὰ πουλᾶνε στὸν ἀναγνώστη μιὰ ὕπουλη σαπρὴ φιλοσοφία ἤ λογοτεχνία. Γι’ αὐτὸ πουλᾶνε σὰν πορνογραφήματα! Ὁμολογουμένως ὑπάρχουν στὸν καιρὸ μας συγγραφεῖς καὶ διανοούμενοι παντός τύπου ποὺ ἐνῶ –ὑποτίθεται– μάχονται γιὰ ὑψηλὲς ἠθικὲς ἀρχὲς, οἱ ἴδιοι ἔχουν ἀρχὲς σὰν αὐτὲς τοῦ δαιμόνιου Γάλλου διπλωμάτη Ταλλεϋράνδου γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε λεχθεῖ τὸ ἀπίθανο: «Τὸν ἀγόρασαν ὅλοι, μὰ τοὺς πούλησε ὅλους. Τὸν μόνο ποὺ δὲν πούλησε ἦταν ἡ μητέρα του˙ καὶ τοῦτο διότι ἦταν... ὀρφανὸς!».

Άρθρα

ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ἡμέρες τοῦ Σεπτεμβρίου, ὅταν οἱ ἔρμοι καθηγητές μοχθοῦσαν νά ξεψαχνίσουν καί νά κατανοήσουν τούς «φετφάδες» τοῦ ὑπουργείου πνευματικῆς αὐτοκτονίας, μιά φίλη καθηγήτρια μοῦ ἔστειλε μακροσκελῆ ἐπιστολή μέ ἕναν ὁρμαθό «μαργαριταριῶν» ἀπό γραπτά ἀποφοιτησάντων μαθητῶν ὡς ἀντίδοτο –ἔτσι μοῦ γράφει– στήν εἰσβολή τῶν κουνουπιῶν. Πιθανῶς θεωρεῖ τήν ἀγραμματοσύνη κάτι σάν «μπαϊγκόν»! Ἰδού ἕνα δεῖγμα «μαργαριταριῶν» ἀπό μιά γλωσσική ἄσκηση γιά τά λεγόμενα συνώνυμα: